Η δυσκολία να δούμε το προφανές

Τα μάτια μας έχουν συνηθίσει να αντικρίζουν τα άδεια μάτια των ψαριών όπως είναι πεταμένα στον πάγκο της αγοράς, κι ας αντικατοπτρίζουν ακόμη μέσα τους τον αργό τους θάνατο από ασφυξία. Ο θάνατός τους πάγωσε... Καταψύχονται προκειμένου να μην σαπίσει το σώμα τους μέχρι ο άνθρωπος να έχει εκμεταλλευτεί στο έπακρο ό,τι μπορεί να πάρει από αυτό.

Οι τιμές τοποθεντούνται στις σάρκες των ζώων στο σούπερ μάρκετ, χωρίς να συνειδητοποιεί κανείς πως το «κρέας» είναι κομμάτι από ένα κορμί όπως και το δικό μας, και αυτοί στους οποίους ανήκε αυτό το κορμί, δεν ήθελαν να πεθάνουν. Το αίμα ξεπλένεται όσο πιο σχολαστικά γίνεται από τα μαχαίρια που κόβουν κομμάτια και διαμελίζουν τα σώματα αυτών που προορίζονται για πώληση.

Γραμμές και γραμμές πακέτων και μπουκαλιών παστεριωμένου γάλακτος, μας δείχνουν πάνω χαμογελαστές αγελαδίτσες, παρακάμπτοντας το γεγονός ότι τα πλάσματα αυτά είναι αντικείμενα εκμετάλλευσης και σκλάβοι μέχρι τη στιγμή που κάποιος θα αποφασίσει πως δεν είναι πια παραγωγικά... οπότε δεν έχουν λόγο ύπαρξης. Είναι άχρηστα. Δεν φαίνεται να υπάρχει καμία αμφιβολία, καμία αναζήτηση για την προέλευση αυτών που καταναλώνουμε, και κανείς δεν φαίνεται να νοιάζεται ή να σοκάρεται από την ωμή πραγματικότητα στις αγορές και στα σούπερ μάρκετ.

Γιαουρτάκια διαίτης, σάντουιτς κοτόπουλο, γάλα, αυγά, τυρί, ψάρια, ακόμη και εντόσθια ζώων, προϊόντα που καταλαμβάνουν μεγάλο μέρος ενός σούπερ μαρκετ, γεμίζουν δίσκους, καλάθια, ράφια, αποθήκες, και όλες αυτές οι ώρες βασανιστηρίου και μιζέριας που τα ζώα έχουν περάσει, καταλήγουν στην εξαργύρωση σε κάποιο ταμείο.

Αλλά δεν φαίνεται να έχει σημασία...Ο θάνατος είναι ανήθικος και απαράδεκτος, όταν πρόκεται για πόλεμο, τρομοκρατία, φτώχεια, βιασμούς, δολοφονίες... Όλα αυτά είναι αηδιαστικά. Όλοι συμφωνούν, αλλά μόνο όταν τα θύματα είναι ζώα με ονομασία «άνθρωποι».

Κάθε σούπερ μάρκετ είναι απόδειξη μαζικών δολοφονιών ζωών, αλλά πολύ λίγοι το συνειδητοποιούν. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να γίνει προσπάθεια να καλυφθεί το έγκλημα, αυτό το ολοκαύτωμα. Παντού βρίσκουμε κομματάκια πτωμάτων, τέλεια τυλιγμένα και έτοιμα προς κατανάλωση, προϊόντα που θα καταλήξουν στα ψυγεία μας... και τελικά στο τραπέζι μας... και ίσως να τα φάμε καθώς θα παρακολουθούμε κάποια ανθρώπινη τραγωδία ή δολοφονία στην τηλεόραση.

Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον - Ο επιστημονικός πίθηκος

Σας ευχόμαστε καλό υπόλοιπο καλοκαιριού με μικρή ιστορία του Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον. Το διήγημα ήταν μέρος των «Μύθων», ωστόσο θεωρήθηκε προκλητικό για την εποχή του και παρέμεινε ανέκδοτο μέχρι πολύ πρόσφατα. Μτφ: Βίκη Ξηρακιά.

* * * * *
Ο επιστημονικός πίθηκος

Σε κάποιο νησάκι των Δυτικών Ινδιών, υπήρχε ένα σπίτι δίπλα σε ένα άλσος. Μέσα στο σπίτι κατοικούσε ένας ζωοτόμος και πάνω στα δέντρα μια ομάδα ανθρωποειδών πιθήκων. Το έφερε η τύχη και ένας εξ αυτών αιχμαλωτίστηκε από τον ζωοτόμο, ο οποίος τον φυλάκισε για λίγο καιρό μέσα σ’ ένα κλουβί στο εργαστήριο. Εκεί αυτός κατατρόμαξε απ’ όσα είδε και ενδιαφέρθηκε πολύ για όσα άκουσε· και καθώς είχε την τύχη να αποδράσει προτού έρθει η σειρά του (είχε τον αριθμό 701) και να επιστρέψει στην οικογένειά του έχοντας μόνο ένα ασήμαντο τραύμα στο πόδι, θεώρησε ότι σε γενικές γραμμές βγήκε κερδισμένος από την υπόθεση.

Αμέσως μετά την επιστροφή του αυτοανακηρύχτηκε σε δόκτορα και άρχισε να προβληματίζει τους γείτονές του με την ερώτηση: γιατί οι πίθηκοι δεν προοδεύουν;

«Δεν ξέρω τι σημαίνει πρόοδος», είπε ένας και πέταξε μια καρύδα στη γιαγιά του.

«Ούτε ξέρω ούτε και με νοιάζει», είπε ένας άλλος και αιωρήθηκε προς ένα γειτονικό δέντρο.

«Ω, σταματήστε πια!» φώναξε ένας τρίτος.

«Στο διάολο η πρόοδος!» είπε ο αρχηγός, ο οποίος ήταν ένας γέρος από τη φύση του συντηρητικός. «Προσπαθήστε να φέρεστε καλύτερα έτσι όπως είστε».

Όταν όμως ο επιστημονικός πίθηκος βρέθηκε μόνος με τα νεαρά αρσενικά, εισακούσθηκε με μεγαλύτερη προσοχή. «Ο άνθρωπος είναι απλώς ένας αναβαθμισμένος πίθηκος», είπε και κρεμάστηκε με την ουρά του από ένα ψηλό κλαδί. «Οι γεωλογικές καταγραφές είναι ατελείς, οπότε είναι αδύνατον να μάθουμε με σιγουριά πόσο χρόνο του πήρε να σηκωθεί όρθιος και πόσο χρόνο μπορεί να μας πάρει εμάς ν’ ακολουθήσουμε τα βήματά του. Παρ’ όλα αυτά, αν ριχτούμε με σθένος εν τω μέσω των πραγμάτων ενός δικού μου συστήματος, πιστεύω ότι μπορούμε να τους εκπλήξουμε όλους. Ο άνθρωπος έχασε αιώνες ασχολούμενος με τη θρησκεία, την ηθική, την ποίηση και άλλες ανοησίες. Πέρασαν αιώνες μέχρι να φτάσει στην ουσία της επιστήμης και άρχισε να εξασκεί τη ζωοτομία πολύ πρόσφατα. Εμείς θα το πάρουμε ανάποδα και θα ξεκινήσουμε με τη ζωοτομία».

«Μα τις καρύδες, τι στο καλό είναι η ζωοτομία;» ρώτησε ένας πίθηκος.

Ο γιατρός εξήγησε λεπτομερώς ό,τι είχε δει στο εργαστήριο· κάποιοι από τους ακροατές του ενθουσιάστηκαν, άλλοι καθόλου.

«Δεν έχω ξανακούσει κάτι τόσο κτηνώδες!» φώναξε ένας πίθηκος που είχε χάσει το ένα του αυτί σ’ έναν τσακωμό με τη θεία του.

«Και ποια είναι η χρησιμότητά της;» ρώτησε ένας άλλος.

«Μα δεν βλέπετε;» είπε ο δόκτωρ. «Εάν κάνουμε ζωοτομία σε ανθρώπους, θα μάθουμε πώς είναι φτιαγμένοι οι πίθηκοι κι έτσι θα προοδεύσουμε».

«Και γιατί να μην κάνουμε ζωοτομίες μεταξύ μας;» ρώτησε ένας από τους ακολούθους του, που ήταν πνεύμα αντιλογίας.
«Ντροπή σου!» είπε ο δόκτωρ. «Δεν θα καθίσω εδώ να ακούω τέτοιες κουβέντες, τουλάχιστον όχι δημοσίως».

«Αν χρησιμοποιούσαμε εγκληματίες;» ρώτησε ο διαφωνούντας.

«Είναι πολύ αμφίβολο ότι υπάρχει αυτό που λέμε σωστό ή λάθος: ποιος λοιπόν είναι εγκληματίας;» απάντησε ο δόκτωρ.

«Εξάλλου, ο κόσμος δεν θα επέτρεπε κάτι τέτοιο. Οι άνθρωποι μας κάνουν μια χαρά, είμαστε άλλωστε του ίδιου γένους».

«Είναι άδικο προς τους ανθρώπους αυτό», είπε ο πίθηκος με το ένα αυτί.

«Λοιπόν, κατ’ αρχάς», είπε ο δόκτωρ, «εκείνοι λένε πως εμείς δεν υποφέρουμε και μας αποκαλούν αυτόματα. Επομένως, έχω κάθε δικαίωμα να πω ακριβώς το ίδιο για εκείνους».

«Αυτό είναι ανοησία», είπε ο διαφωνούντας· «και πέραν αυτού είναι και αυτοκαταστροφικό. Εάν όντως δεν είναι παρά αυτόματα, τότε δεν μπορούν να μας μάθουν τίποτα για μας. Κι αν υπάρχει κάτι που μπορούν να μας μάθουν για μας, μα τις καρύδες! πρέπει να υποφέρουν».

«Συμφωνώ σε μεγάλο βαθμό με τον τρόπο σκέψης σου», είπε ο δόκτωρ, «και όντως η επιχειρηματολογία σου θα μπορούσε να δημοσιευθεί στα μηνιαία περιοδικά. Ας πούμε ότι όντως υποφέρουν. Λοιπόν, θα υποφέρουν προς όφελος μιας κατώτερης φυλής, η οποία χρειάζεται βοήθεια. Δεν υπάρχει τίποτα πιο δίκαιο από αυτό. Εξάλλου, αναμφίβολα θα κάνουμε ανακαλύψεις που θα αποδειχθούν χρήσιμες για μας».

«Μα πώς θα κάνουμε ανακαλύψεις», αναρωτήθηκε ο διαφωνούντας, «εάν δεν ξέρουμε τι ακριβώς ψάχνουμε;»

«Ο Θεός να ευλογήσει την ουρά μου!» φώναξε ο δόκτωρ με την αξιοπρέπειά του θιγμένη. «Πιστεύω ότι έχεις το λιγότερο επιστημονικό μυαλό από κάθε πίθηκο στις Προσήνεμες Νήσους! Να ξέρουμε τι ψάχνουμε, λέει! Η πραγματική επιστήμη δεν έχει καμία σχέση μ’ αυτό. Απλώς ζωοτομείς τυχαία και αν στην πορεία ανακαλύψεις κάτι, τότε ποιος θα εκπλαγεί περισσότερο από σένα;»

«Έχω και μία ακόμα αντίρρηση», είπε ο διαφωνούντας, «αν και, έχε υπόψη, δεν μπορώ ν’ αρνηθώ ότι θα ήταν τρομερά διασκεδαστικό. Ωστόσο, οι άνθρωποι είναι πολύ δυνατοί και έπειτα έχουν κι εκείνα τα όπλα».

«Και γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο θα χρησιμοποιήσουμε μωρά», κατέληξε ο δόκτωρ.

Το ίδιο απόγευμα ο δόκτωρ επέστρεψε στον κήπο του ζωοτόμου, έκλεψε ένα από τα ξυράφια του μέσα από το παράθυρο του εργαστηρίου και στο δεύτερο δρομολόγιο πήρε το μωρό του μέσα από την κούνια του παιδικού δωματίου.

Υπήρξε μεγάλη αναταραχή στις κορυφές των δέντρων. Ο πίθηκος με το ένα αυτί, ο οποίος είχε ευγενή φύση, κρατούσε τρυφερά το μωρό στην αγκαλιά του. Ένας άλλος έχωσε ξηρούς καρπούς μέσα στο στόμα του μωρού και εκνευρίστηκε όταν είδε ότι δεν μπορούσε να τους φάει. «Δεν καταλαβαίνει», είπε.

«Μακάρι να μην έκλαιγε», είπε ο πίθηκος με το ένα αυτί, «μοιάζει φρικτά με μαϊμού!» «Αυτά είναι παιδιάστικα πράγματα», είπε ο δόκτωρ. «Δωσ’ μου το ξυράφι».

Τότε όμως ο πίθηκος με το ένα αυτί λιγοψύχησε, έφτυσε τον δόκτορα και έτρεξε μαζί με το μωρό στην κορυφή του διπλανού δέντρου.

«Όχι!» φώναξε ο πίθηκος με το ένα αυτί, «να κάνεις ζωοτομία στον εαυτό σου!»

Τότε όλη η ομάδα άρχισε να κυνηγιέται και να ουρλιάζει, και ο θόρυβος προκάλεσε τον ερχομό του αρχηγού, που ήταν εκεί κοντά και σκότωνε ψύλλους.

«Τι συμβαίνει εδώ;» φώναξε ο αρχηγός. Μόλις του εξήγησαν, σκούπισε το μέτωπό του. «Μα τις μεγάλες καρύδες!» φώναξε, «ζω έναν εφιάλτη! Μπορούν οι πίθηκοι να ξεπέσουν σε αυτή τη βαρβαρότητα; Να επιστρέψετε το μωρό εκεί που το βρήκατε».

«Δεν έχεις επιστημονική σκέψη», είπε ο δόκτωρ.

«Δεν ξέρω αν διαθέτω επιστημονική σκέψη ή όχι», απάντησε ο αρχηγός, «αλλά διαθέτω ένα πολύ χοντρό ματσούκι και αν απλώσεις έστω ένα νύχι πάνω σ’ αυτό το μωρό, θα σου ανοίξω το κεφάλι στα δύο».

Επέστρεψαν λοιπόν το μωρό στο μπροστινό οικόπεδο του κήπου. Ο ζωοτόμος (που ήταν ένας καταξιωμένος οικογενειάρχης) ήταν πανευτυχής και από τη χαρά του άρχισε άλλα τρία πειράματα στο εργαστήριό του προτού τελειώσει η μέρα.

Τέσσερις τίγρεις σκότωσαν τον βασανιστή τους

Ένας από τους πιο διάσημους εκπαιδευτές - βασανιστές τίγρεων πήρε χθες αυτό που του άξιζε: οι τέσσερις τίγρεις που εκμεταλλευόταν, τον σκότωσαν μία ώρα πριν την παράσταση του τσίρκο Circo Orfei στην Ιταλία.

Ο Ετόρε Γουέμπερ, 61, έκανε πρόβα το νούμερο που θα παρουσίαζε, όταν μία από τις τίγρεις τον έριξε κάτω και οι άλλες τρεις του επιτέθηκαν και τον σκότωσαν. Οι τίγρεις έπαιζαν με το άψυχο σώμα του για τουλάχιστον μισή ώρα μπροστά στους σοκαρισμένους γιατρούς που δεν μπορούσαν να κάνουν κάτι για να βοηθήσουν. Οι συνεργάτες του Γουέμπερ προσπάθησαν να απομακρύνουν τα ζώα αλλά χωρίς επιτυχία. Δυστυχώς δεν γνωρίζουμε τι απέγιναν οι τίγρεις.

πληροφορίες από: DailyMail

Η ιστορία της Ελπίδας

💬 Αναδημοσίευση από https://www.vrouvafarm.org

Η Ελπίδα αποδείχτηκε τελικά ότι ήταν πολύ τυχερό κορίτσι γιατί όλες οι συγκυρίες συνέπεσαν έτσι ώστε να μάθω γι’ αυτήν! Μέσα από το facebook συνάντησα τυχαία μια κοπέλα που ήθελε να πάρει μέρος στη συνάντηση μιας ομάδας του fb, τους Vegan Larissa, σε μια γειτονική πόλη. Συναντηθήκαμε, λοιπόν, και μου ανέφερε ότι δίπλα στο σπίτι που νοίκιαζε, ο ιδιοκτήτης της είχε πολλά οικόσιτα ζώα, ότι λόγω της ηλικίας του και του κόστους τους δεν μπορούσε πια να τα συντηρεί και είχε ήδη αρχίσει να τα ξεφορτώνεται ένα ένα σφάζοντάς τα για το κρέας τους... Είχε ήδη σφάξει ένα γουρούνι την περασμένη βδομάδα και τώρα ήταν η σειρά της Ελπίδας. Μετά από αυτήν θα πουλούσε ή θα σκότωνε δυο ελάφια. Μόλις το έμαθα, αναστατώθηκα πολύ κι από τη στιγμή που είδα «προσωπικά» την αγελάδα, άρχισα να σκέφτομαι τι θα μπορούσαμε να κάνουμε για να σωθούν τα υπόλοιπα ζώα. Δυστυχώς στην περίπτωση της Ελπίδας είχα μόνο 3-4 μέρες μέχρι τη μέρα που ο ιδιοκτήτης της είχε προγραμματίσει να τη σφάξει και να πουλήσει το κρέας της. 

Η ιδέα να ξεκινήσω μια σελίδα στο fb με σκοπό να μαζέψω τα χρήματα που χρειάζονταν για να την αγοράσω ήταν ίσως παρατραβηγμένη, αλλά δεν είχα τίποτα να χάσω... Ύστερα θα μπορούσα να την κρατήσω στην αυλή μας, αφού το σπίτι που νοικιάζουμε έχει πολύ ελεύθερο χώρο γύρω γύρω – γι’ αυτό και το νοικιάσαμε, για να μπορούμε να φροντίζουμε τα αδέσποτα. Αν όλα πήγαιναν καλά, θα έψαχνα ένα καταλληλότερο χώρο γι’ αυτήν – εν ανάγκη θα νοίκιαζα έναν.... Όσον αφορά τα ελάφια, επικοινώνησα με τη δασική υπηρεσία και διαμαρτυρήθηκα ότι είναι παράνομο να έχει κανείς στην κατοχή του αυτό το είδος ελαφιού. (Μερικές βδομάδες αργότερα έμαθα ότι τα ελάφια κατασχέθηκαν και ο ιδιοκτήτης τους αναγκάστηκε να πληρώσει πρόστιμο από 3000 ώς 5000 ευρώ!) Έφτιαξα, λοιπόν, τη σελίδα ελπίζοντας ότι θα κατάφερνα να συγκεντρώσω εγκαίρως τα χρήματα. Η ανταπόκριση του κοινού ήταν εκπληκτική! Ήταν τόσο άμεση που καταφέραμε να μαζέψουμε ολόκληρο το ποσό σε τέσσερις μόλις μέρες. 

Όλα έγιναν τόσο γρήγορα... δεν είχα το χρόνο να συνειδητοποιήσω τι θα είχα να αντιμετωπίσω από κει κι ύστερα! Δεν είχα καμιά εμπειρία από οικόσιτα ζώα, στην ουσία ήταν η πρώτη φορά που έβλεπα αγελάδα «προσωπικά»! Προσπάθησα να πάρω πληροφορίες από τα καταστήματα τροφών για οικόσιτα ζώα ακόμη και από κτηνοτρόφους. Έμαθα έτσι μερικά πράγματα για τη διατροφή και τις συνήθειες των αγελάδων. Της αγόρασα σανό, ξεραμένο τριφύλλι κι ένα ειδικό μείγμα από σπασμένο καλαμπόκι, σόγια, βιταμίνες και ιχνοστοιχεία. Δεν είχα σκεφτεί ποτέ να δέσω ή να περιορίσω την Ελπίδα... Αλλά μέσα σε λίγες μέρες ανακάλυψα ότι οι αγελάδες είναι ζωηρά πλάσματα, γεμάτα περιέργεια για το κάθε τι! Αυτό σήμαινε πολλές ζημιές.... δυστυχώς! Η Ελπίδα έφαγε όλα μας τα λουλούδια, «καθάρισε» τα αμπέλια και κάθε κλαδί ελιάς που μπορούσε να φτάσει... Μάσησε και κατέστρεψε πλαστικούς φράχτες, λάστιχα ποτίσματος και τέντες... Έσπασε ακόμη και μια βρύση που υπήρχε έξω γιατί είχε μάθει να την ανοίγει με τη γλώσσα της ώστε να απολαμβάνει το φρέσκο νεράκι. Έφαγε και το καλώδιο της κεραίας μας! Για να μην πούμε τις άλλες ζημιές που έκανε τρίβοντας παντού το κεφάλι της, προσπαθώντας μάλλον να ανακουφιστεί από τη φαγούρα που της προκαλούσαν τα κέρατά της που μεγάλωναν! (Τελικά έσπασε το ένα!). 

Μ’ ένα τόσο μεγάλο ζώο ακόμη και τα πιο απλά πράγματα γίνονταν πολύπλοκα! Μια από τις μεγάλες δυσκολίες ήταν φυσικά το καθημερινό καθάρισμα. Αφού η Ελπίδα δεν ήταν περιορισμένη σ’ ένα συγκεκριμένο χώρο, βρίσκαμε «τούρτες» κυριολεκτικά έξω από την πόρτα μας! Και μάλιστα ειδικά έξω από την πόρτα μας γιατί, όπως και οι σκύλοι και οι γάτες μας, η Ελπίδα περνούσε τον περισσότερο χρόνο της εκεί όπου μας έβλεπε περισσότερο. Μας περίμενε πάντα είτε έξω από την μπροστινή πόρτα είτε κάτω από το μπαλκόνι μας. 

Κάποιες φορές η κατάσταση ήταν μάλλον τραγική όσον αφορά το θέμα της υγιεινής Μια και ήταν χειμώνας – η Ελπίδα ήρθε να μείνει μαζί μας στα τέλη του Νοέμβρη του 2017 – της φτιάξαμε ένα στάβλο. Που επίσης χρειαζόταν καθημερινό καθάρισμα. Η καθημερινή μας ρουτίνα είχε ως εξής: Σηκωνόμασταν στις 6:30 για να τη βγάλουμε από το στάβλο της και να την ταΐσουμε, καθαρίζαμε το χώρο της και την αυλή μας, την ξαναταΐζαμε το μεσημέρι και το απόγευμα και κατά τη δύση του ήλιου τη βάζαμε στο σταύλο δελεάζοντάς την με καρότα. Στην αρχή τρελαινόταν γι αυτά! Η συγκατοίκηση απαιτούσε συμβιβασμούς κι από τις δυο πλευρές... Στην αρχή έπρεπε να κρατώ τα σκυλιά μας κλεισμένα γιατί έβλεπαν την Ελπίδα σαν εισβολέα και τη γάβγιζαν τρομάζοντάς την. Ευτυχώς τους πήρε μόνο μια βδομάδα να τη συνηθίσουν... μετά έπρεπε να βρώ τρόπους να τα κρατώ μακριά από τον καρπό της που όπως διαπίστωσα τον έβρισκαν νοστιμότατο Αλλά η ίδια η συγκατοίκηση πρόσφερε τόσα πολλά σε μένα και την οικογένειά μου! 

Νωρίς το πρωί η Ελπίδα άρχιζε ένα ξέφρενο τρεχαλητό από τη μια άκρη της αυλής στην άλλη και μας σκουντούσε με το κεφάλι της προσκαλώντας μας να παίξουμε μαζί της – πράγμα όχι και τόσο απλό αν λάβουμε υπόψη το μέγεθος και τη δύναμη της που δεν φαινόταν καν να αντιλαμβάνεται! Το μεσημέρι μηρύκαζε κάτω απ’ τον ήλιο κι όταν ζεσταινόταν έμπαινε στο στάβλο της. Καμιά φορά έπαιζε με τα σκυλιά και συχνά της άρεσε να ξαπλώνει δίπλα τους. 

Τη νύχτα, αφού σταματήσαμε να προσπαθούμε να τη βάλουμε στο στάβλο γιατί μας έκανε σαφές ότι δεν ήθελε να περνάει πια εκεί τη νύχτα της, άραζε κάτω από μια συγκεκριμένη ελιά κοντά στο μπαλκόνι μας και μηρύκαζε. Το πρωί τη βρίσκαμε σ’ ένα συγκεκριμένο σημείο του κτήματος απ’ όπου είχε θέα όλο το Βόλο! Της άρεσε να παίζει με το τρεχούμενο νερό με τη γλώσσα της και είχε μάθει ακόμα και να ανοίγει την πόρτα της αποθήκης! Έφτανε να την κοιτάξεις στα μάτια για να καταλάβεις τι ήθελε... φαΐ...χάδια ή απλώς παρέα. 

Η Julia Butterfly Hill κι ένα δέντρο που το έλεγαν Λούνα

Σήμερα θέλω να σας πω μια ιστορία...

“If you’re the only person left, as long as your hope is committed in action, then hope is alive in the world.”
― Julia Butterfly Hill

Το 1997 μία νεαρή βίγκαν ακτιβίστρια, η Julia "Butterfly" Hill , στην ηλικία των 23 ετών αποφάσισε να κάνει κάτι που θα άφηνε άφωνο όλο τον κόσμο. Έζησε για 738 ημέρες πάνω σε ένα δέντρο ύψους 55 μέτρων -το οποίο ονόμασε Luna- προκειμένου να σώσει από την ξυλεία ένα δάσος με σεκόγιες (πανύψηλα κωνοφόρα δέντρα που ζουν χιλιάδες χρόνια). Η Julia τα έβαλε με μία πανίσχυρη εταιρεία, την Pacific Lumber Company, που είχε αγοράσει την έκταση και είχε αρχίσει να την αποψιλώνει. Η κοπή των δέντρων είχε ήδη προκαλέσει κατολίσθηση περίπου ένα χρόνο πριν, καταστρέφοντας τα σπίτια των οικονομικά ασθενών ανθρώπων που ζούσαν στις παρυφές του δάσους, σκεπάζοντας τις περιουσίες τους κάτω από τόνους λάσπης και νερού.

Τα δέντρα σεκόγιες αποτελούν το σήμα κατατεθέν της πολιτείας της Καλιφόρνια. Η Τζούλια έζησε για δύο ολόκληρα χρόνια πάνω σε ένα από αυτά τα δέντρα προκειμένου να εξασφαλίσει τις διαπραγματεύσεις που θα έσωζαν το πολύτιμο δάσος από τα χέρια των κερδοσκόπων. Φυσικά αυτή η προσπάθειά της δεν ήταν εύκολη. Υποστηρικτές της έπρεπε να μπαίνουν κρυφά στο δάσος και να της ανεβάζουν εφόδια όπως τρόφιμα και νερό, αφού η Τζούλια δεν πάτησε το πόδι της στη γη για όλο αυτό το διάστημα. Για την ακρίβεια είχε πει πως δεν θα κατέβει αν δεν πάρει τις διαβεβαιώσεις πως το δάσος θα σωθεί. Ζούσε μόνη της πάνω σε μία αυτοσχέδια πλατφόρμα υπομένοντας καταιγίδες, κρύο, ανέμους και βροχή.

Η εταιρεία δεν έμεινε άπραγη φυσικά. Οι υλοτόμοι την απειλούσαν, την έβριζαν, έφεραν ελικόπτερα που πετούσαν γύρω από τη Λούνα, δημιουργώντας ρεύματα αέρα που πολλές φορές κόντεψαν να ρίξουν την Τζούλια κάτω, έκοβαν γειτονικά δέντρα για να της κάνουν πόλεμο νεύρων και απειλούσαν πως θα αρχίσουν να κόβουν και το δέντρο που χρησιμοποιούσε για σπίτι της.

Η Τζούλια πέρασε φοβερή σωματική ταλαιπωρία, πέρασε δύο χειμώνες πάνω στο δέντρο, με χιόνι και παγετό αλλά και απίστευτους ανέμους, αλλά δεν το έβαλε κάτω.Η ιστορία τελείωσε αίσια με την εταιρεία να υπογράφει συμφωνία με την ακτιβίστρια, και το δάσος να σώζεται. Μάλιστα η Τζούλια και ακτιβιστές από όλον τον κόσμο κατάφεραν να μαζέψουν το ποσό να αγοράσουν ένα μεγάλο κομμάτι γης που περιλάμβανε και τη Λούνα. Ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία του κινήματος των tree-sitters (καταληψίες δέντρων) που μία κατάληψη είχε τέτοιο αποτέλεσμα. Οι προηγούμενες πάντοτε έληγαν άδοξα, κυρίως λόγω έλλειψης ακτιβιστών που ήταν διατεθειμένοι να ζήσουν χειμώνα πάνω στο δέντρο υπό τόσο αντίξοες συνθήκες....

Δείτε ένα μικρό βίντεο
https://www.youtube.com/watch?v=8tsvJ1XaXvo

Διαβάστε το βιβλίο...είναι εκπληκτικό

https://www.goodreads.com/book/show/7803.The_Legacy_of_Luna

και επισκεφτείτε την ιστοσελίδα της οργάνωσης που δημιούργησε η ίδια: www.circleoflife.org

Δεν υπάρχει σωστός τρόπος για να κοιτάξουμε ένα ζώο σε ζωολογικό κήπο

Αναδημοσίευση από : https://thepressproject.gr/zin16/details.php?aid=131831

Στις 20 Ιουνίου η ομάδα Stop Attica Zoological Park Dolphinarium έφερε στη δημοσιότητα σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης μια «δωρεά» ύψους 5.000 ευρώ που έκανε το Αττικό Πάρκο στο Α.Τ. Σπάτων, το οποίο είναι το αρμόδιο αστυνομικό τμήμα για τη διεξαγωγή ελέγχων στο Αττικό Πάρκο για παρατυπίες, ενώ στις 4 Ιουλίου δημοσίευσε μια ακόμα «δωρεά» από το Αττικό Πάρκο προς την τροχαία βορειονατολικής Αττικής ύψους 1.500 ευρώ.
Τα δύο περιστατικά συνέβησαν κατ’ αντιστοιχία τον Απρίλιο και τον Δεκέμβριο του 2017. Λίγο η κανονικοποίηση της διαφθοράς, λίγο ότι η είδηση δεν αφορά ανθρώπους αλλά ζώα, με εξαίρεση τη ζωοφιλική ιστοσελίδα zoosos.gr κανένα μικρό ή μεγάλο ειδησεογραφικό μέσο δεν ενδιαφέρθηκε να αναπαράγει την είδηση.

Αν ο Λεσουέρ έχει τη δυνατότητα να μοιράζει πεντοχίλιαρα σε αστυνομικά τμήματα κατ’ αυτό τον τρόπο, είναι να αναρωτιέται κανείς πόσα χρήματα έχει δώσει όλα αυτά τα χρόνια σε δημοσιογράφους για να εξασφαλίζει την καλή εικόνα της επιχείρησής του προς τα έξω. Είναι ενδεικτικό του θέματος ότι ελάχιστες μέρες μετά την αποκρυμμένη είδηση της «δωρεάς» στο Α.Τ. Σπάτων, στη Lifo, στο Newsbeast, στο Gossip tv και άλλες αντίστοιχου επιπέδου σελίδες αναρτήθηκαν εγκωμιαστικά και διαφημιστικά κείμενα για το Αττικό Ζωολογικό Πάρκο Α.Ε.

Σε μια χώρα όπου οι αρμόδιοι φορείς διέθεταν στοιχειώδη αξιοπρέπεια, θα διεξαγόταν ήδη έρευνα για το περιστατικό. Πώς να γίνει όμως κάτι τέτοιο για μια νομότυπη ενέργεια όταν δεν έχει υπάρξει καμία επέμβαση για τις τόσες παρανομίες του Αττικού Πάρκου τα τελευταία χρόνια; Μέχρι σήμερα έχουν υπάρξει σημαντικοί λόγοι να μπει λουκέτο στο δελφινάριο του Αττικού Πάρκου αλλά οι αρχές επέλεξαν προκλητικά να μην το κάνουν. Αντί αυτού, την τελευταία δεκαετία όλες ανεξαιρέτως οι κυβερνήσεις έχουν φροντίσει να αβαντάρουν προκλητικά την επιχείρηση, να την εξαιρέσουν με φωτογραφική διάταξη από τον σχετικό απαγορευτικό νόμο περί παραστάσεων με ζώα, να αφήσουν ανενόχλητη τη διεξαγωγή παράνομων παραστάσεων και να της επιτρέψουν να έχει στην κατοχή της ζώα που αιχμαλωτίστηκαν στο φυσικό τους περιβάλλον (και συγκεκριμένα στη Μαύρη Θάλασσα). Την επόμενη φορά που θα εξοργιστείτε με τη σφαγή των δελφινιών στο Ταϊτζί, θυμηθείτε ότι τα μωρά δελφίνια αιχμαλωτίζονται και πωλούνται σε επιχειρήσεις όπως το Αττικό Πάρκο.

Το Αττικό Πάρκο συνηθίζει να απαντάει στις επιθέσεις που δέχεται κατηγορώντας τους επικριτές του για κρυφή ατζέντα και τονίζοντας πόσο μεγάλη σημασία έχει για τους ίδιους η ευζωία των έγκλειστων ζώων. Ας γίνει σαφές λοιπόν πως η κριτική που ασκείται στην εταιρεία προέρχεται από τη θέση της απελευθέρωσης των ζώων και αυτό δεν ήταν ποτέ μυστικό. Η θεωρία της απελευθέρωσης των ζώων είναι εκ διαμέτρου αντίθετη με την ευζωία των ζώων, η οποία το μόνο που ουσιαστικά καταφέρνει είναι να καθιερώνει την ιδιοποίηση των ζώων από τους ανθρώπους προς εκπλήρωση των (οικονομικών, κατά βάση) συμφερόντων των τελευταίων. Ο ασπασμός αυτής της οπτικής συνεπάγεται ότι δεν μας ενδιαφέρει εάν η πισίνα έχει πολύ χλώριο, εάν τα ζώα σιτίζονται επαρκώς ή εάν τα κλουβιά είναι αρκετά μεγάλα: αυτό που μας ενδιαφέρει και επιδιώκουμε είναι να αδειάσουν τα κλουβιά, όχι να γίνουν μεγαλύτερα. Ως εκ τούτου, το πρόβλημα με το Αττικό Πάρκο δεν είναι μόνο οι παραστάσεις των δελφινιών αλλά καθαυτή η οντότητά του ως ζωολογικού κήπου, η οποία, πέραν της προφανούς αντικειμενοποίησης των ζώων, εγείρει ένα ακόμα ζήτημα που εντοπίζεται σε ένα ιστορικό πλαίσιο ιδιαίτερα φορτισμένο.

Οι σύγχρονοι ζωολογικοί κήποι μπήκαν στη δημόσια σφαίρα έχοντας έναν πολύ συγκεκριμένο σκοπό: την επίδειξη τροπαίων από τις κατακτημένες χώρες. Αυτοί οι χώροι, γεμάτοι με εξωτικά ζώα, εξωτικά φυτά και πολλές φορές με εξωτικούς ανθρώπους, λειτούργησαν ως παραδειγματικές αφηγήσεις δυτικής υπεροχής τόσο απέναντι στους υποανάπτυκτους υποτελείς των αποικιών όσο και απέναντι στη φύση εν γένει. Το τέλος της εποχής των αυτοκρατοριών και η εξασθένηση του αποικιοκρατισμού προκάλεσε στους ζωολογικούς κήπους μια αναμενόμενη κρίση ταυτότητας. Για να συνεχίσουν αυτοί οι χώροι να υφίστανται υπό τις νέες συνθήκες ήταν αναγκαίο να υπάρξει μια αλλαγή της ιδιότητάς τους, έστω και επιφανειακή. Κατ’ αυτό τον τρόπο, η προβολή των ζωολογικών κήπων έπαψε να γίνεται με όρους έκθεσης και συνεχίστηκε με τις γνωστές προφάσεις περί επιμόρφωσης του κοινού και διατήρησης ατόμων ειδών υπό εξαφάνιση. Προφανώς, μια τέτοια ρηχή προσέγγιση που καταπιάνεται με το αποτέλεσμα και εθελοτυφλεί απέναντι στις αιτίες της εξάλειψης των ειδών (με κυριότερη την καταστροφή των βιοτόπων τους λόγω της κτηνοτροφίας), αδυνατεί να σταθεί απέναντι σε ουσιαστική κριτική. Επιπλέον, όπως πολύ όμορφα έχει καταδείξει ο Τζον Μπέρτζερ, δεν υπάρχει σωστός τρόπος για να κοιτάξουμε ένα ζώο μέσα σε έναν ζωολογικό κήπο, πόσο μάλλον να μάθουμε κάτι από αυτό.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο αναδιαμόρφωσης, τις τελευταίες δεκαετίες μεγάλοι ζωολογικοί κήποι ανά τον κόσμο έχουν κάνει προσπάθειες να δημιουργήσουν στις επιχειρήσεις τους συνθήκες της λεγόμενης πειστικής αληθοφάνειας -μια ανάγκη που όσο περισσότερο απομακρύνεται ο άνθρωπος από τη φύση τόσο πιο μεγάλη γίνεται- και αυτό το μοντέλο φαίνεται να ακολουθεί και το Αττικό Πάρκο: αποφεύγοντας όσο γίνεται τη χρήση μίζερων κλουβιών για τα μεγάλα θηλαστικά και μειώνοντας το ύψος των φραχτών, χρησιμοποιώντας τάφρους για την ασφάλεια των θεατών, επιτρέποντας στα ζώα να κινηθούν σε μεγαλύτερους χώρους απ’ ό,τι συνηθιζόταν στο παρελθόν, φροντίζοντας επιμελώς την καθαριότητα του χώρου, με τη χρήση πέτρας και ξύλου στον περιβάλλοντα χώρο να προσδίδει μια αίσθηση φυσικότητας στον χώρο, αποσύροντας τη λέξη «παράσταση» όσον αφορά το σόου των δελφινιών και χρησιμοποιώντας τη φράση «πρόγραμμα περιβαλλοντικής εκπαίδευσης», αποποιούμενο μέχρι και τον αρνητικά φορτισμένο τίτλο του «ζωολογικού κήπου» όπου είναι δυνατόν, το Αττικό Ζωολογικό Πάρκο Α.Ε. είναι ένας χαρακτηριστικά μοντέρνος ζωολογικός κήπος.

Δεν είναι σκοπός του παρόντος κειμένου να αποδομηθούν τα σαθρά αντιεπιστημονικά και από πολλές οπτικές προβληματικά επιχειρήματα υπέρ των ζωολογικών κήπων που προβάλλουν όσοι πλουτίζουν από αυτούς. Αυτό που έχει σημασία να υπογραμμιστεί είναι ότι στο τέλος, παρά τα σημειολογικά παιχνίδια, ο εγκλεισμός παραμένει εγκλεισμός. Η αρπαγή αισθανόμενων όντων από το φυσικό τους περιβάλλον και την οικογένειά τους συνεχίζει να υφίσταται και τα φυλακισμένα καταθλιπτικά ζώα, μπαγιάτικα εθνολογικά εκθέματα της αποικιοκρατικής εποχής -αν δεν περιληφθούν στα σύγχρονα Aktion Τ-4 που σκοτώνουν χιλιάδες ζώα κάθε χρόνο για λόγους «γενετικής ποικιλομορφίας» όπως αναφέρει η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση Ζωολογικών Κήπων και Ενυδρείων στην οποία ανήκει και το Αττικό Πάρκο- συνεχίζουν να αποτελούν αντικείμενο πλουτισμού καιροσκόπων επιχειρηματιών και να αντανακλούν το σκοτεινό ευρωπαϊκό παρελθόν. Φέτος μπορεί να έκλεισαν 60 χρόνια από την τελευταία παρουσία ανθρώπινου όντος μέσα σε κλουβί ζωολογικού κήπου αλλά οι δομές αυτών των χώρων παραμένουν απαράλλαχτοι, όπως απαράλλαχτες παραμένουν και οι αφηγήσεις τους.

Αντί κατακλείδας, μια παρατήρηση: τα τελευταία χρόνια ακούμε διαρκώς ότι η κρίση στην Ελλάδα είναι πρωτίστως αξιακή. Απ’ ότι φαίνεται το τι ακριβώς μπορεί να εννοεί ο καθένας λέγοντας κάτι τέτοιο είναι πάρα πολύ σχετικό, ο Τζακ Λόντον όμως κάποτε είχε πει ότι «η βαναυσότητα, ως τέχνη, έφτασε στην κορύφωσή της με τις παραστάσεις εκπαιδευμένων ζώων». Καμία αξιακή κρίση δεν θα ξεπεραστεί ενόσω λειτουργούν τέτοιες επιχειρήσεις. Από τα μίντια που δέχονται να διαφημίσουν μια τέτοια επιχείρηση και από τον κόσμο που την στηρίζει οικονομικά, μέχρι όλες ανεξαιρέτως τις κυβερνήσεις της τελευταίας δεκαετίας που έδειξαν προκλητική ανοχή στις παρανομίες του Αττικού Πάρκου και μέχρι τις οργανώσεις που συνεργάζονται ανοιχτά μαζί του (βλ. Anima, MOm, αρίων), υπάρχει συνευθύνη – για ό,τι φριχτό έχει συμβεί και το γνωρίζουμε (όπως η σύλληψη δελφινιών στο φυσικό τους περιβάλλον και ο θάνατός τους στις πισίνες του Αττικού Πάρκου) και φυσικά για ό,τι έχει συμβεί και δεν θα το μάθουμε ποτέ. Είναι κατανοητό ότι κάποιος κόσμος δεν γνωρίζει τι είναι ένας ζωολογικός κήπος ή δεν αντιλαμβάνεται τι είναι αυτό που βλέπει όταν τον επισκέπτεται. Αυτούς τους ανθρώπους οφείλουμε να τους ενημερώσουμε. Όσον αφορά όμως αυτό το διαπλεκόμενο σύμπλεγμα που στηρίζει το Αττικό Πάρκο, δεν μπορούμε παρά να είμαστε κάθετα εναντιωμένοι απέναντί του.

Η πρώτη διάσωση αγελάδας στην Ελλάδα

Αναδημοσίευση από το blog: Meat is Weird
https://meatisweird.com/elpida-diasosmeni-agelada/

Ελπίδα: Η Πρώτη Διασωσμένη Αγελάδα

Συνήθως γνωρίζουμε για διασωσμένα σκυλάκια ή γατάκια. Βλέπουμε αγγελίες για ζώα που σώθηκαν την τελευταία στιγμή από το θάνατο και ψάχνουν το παντοντινό τους σπίτι. Κάτι αντίστοιχο συνέβη όμως και με την Ελπίδα που σώθηκε λίγο πριν τη σφαγή της και έφτασε τελικά στο μέρος που θα ζήσει την υπόλοιπη ζωή της ελεύθερη. Τίποτα από όλα αυτά δε θα είχε γίνει πραγματικότητα χωρίς την αποφασιστικότητα και την επιμονή της γυναίκας που της έσωσε τη ζωή, της Κωνσταντίνας Πέγιου. Μιλήσαμε λοιπόν με την Κωνσταντίνα για να μας πει πώς τελικά η Ελπίδα έγινε η πρώτη διασωσμένη αγελάδα στην Ελλάδα.

Κωνσταντίνα, πώς ξεκίνησε η ιστορία της Ελπίδας;

Η πρώτη επαφή έγινε μέσω μιας κοπέλας από το Vegan Larissa. Έμαθα πως ο ηλικιωμένος σπιτονοικοκύρης της δε μπορούσε πια να συντηρεί τα ζώα που είχε και είχε αρχίσει να τα σφάζει. Είχε ήδη σφάξει ένα γουρουνάκι και η Ελπίδα θα έπαιρνε σειρά μετά από 4 ημέρες. Το ίδιο θα συνέβαινε και με 2 ελάφια που είχε στην κατοχή του αλλά κατασχέθηκαν από το δασαρχείο μετά από καταγγελία μου. Καθώς φιλοξενώ και άλλα ζώα στην αυλή μου, σκέφτηκα πως θα μπορούσα να πάρω και την Ελπίδα εκεί για αρχή.
Πώς έφτασε όμως στην αυλή σου;

Υπήρχαν διάφοροι τρόποι για να γίνει αυτό αλλά τελικά αποφάσισα πως ο μοναδικός ρεαλιστικός τρόπος ήταν η αγορά της. Το κόστος ήταν 700€ και σκέφτηκα πως ίσως μια λύση θα ήταν να φτιάξω μια σελίδα στο Facebook και να μαζέψω τα χρήματα από εκεί. Παράτολμη οπωσδήποτε αλλά δούλεψε. Τα χρήματα μαζεύτηκαν μέσα σε 4 ημέρες παρόλο που δεν υπήρξε στήριξη από τις μεγάλες vegan ομάδες. Η ανταπόκριση όμως του κόσμου ήταν θεαματική και έτσι καταφέραμε να αγοράσουμε την Ελπίδα και να τη μεταφέρουμε στην αυλή μας.

Και εσύ τι γνώριζες από αγελάδες τότε;

Δε γνώριζα τίποτα. Ουσιαστικά ήταν η πρώτη φορά που έβλεπα αγελάδα από τόσο κοντά, όπως οι περισσότεροι άνθρωποι. Ξαφνικά έπρεπε να μάθω πολλά πράγματα. Προσπάθησα να συγκεντρώσω πληροφορίες από καταστήματα ζωοτροφών, ακόμη και από εκτροφείς. Αν και μου είχανε πει να της δίνω σανό και τριφύλλι, το Ελπιδάκι δεν τίμησε ποτέ το σανό. Έτσι τον πρώτο καιρό με συμβούλεψαν να της δίνω και φύραμα «πάχυνσης». Μην ξεχνάμε πως όσοι γνώριζαν από αγελάδες και μου έδιναν συμβουλές ήταν άνθρωποι που είχαν το κέρδος στο μυαλό τους.

Πώς είναι η συμβίωση με μια αγελάδα;

Ανακάλυψα πως οι αγελάδες είναι δραστήρια και γεμάτα περιέργεια πλάσματα. Αυτό σήμαινε πολλές ζημιές.. Έφαγε όλα τα λουλούδια μας, «καθάρισε» τις κληματαριές και όσα κλαδιά ελιάς έφτανε. Η συμβίωση χρειάστηκε προσαρμογή από όλες τις πλευρές. Στην αρχή αναγκάστηκα να έχω δεμένα τα σκυλιά μας γιατί την είδανε σαν εισβολέα και της γαβγίζανε με συνέπεια να τρομάζει. Ευτυχώς, μέσα στο διάστημα μιας βδομάδας περίπου την συνηθίσανε και μετά έπρεπε να βρίσκω τρόπους να μην της τρώνε το φύραμα που όπως ανακάλυψα άρεσε πολύ και σ’ εκείνα!

Αυτή η συμβίωση, όμως, πρόσφερε και σ’ εμάς τόσα πολλά! Ήταν ανεκτίμητο να την βλέπουμε να αποκτά συνήθειες μέσα στον χώρο. Νωρίς το πρωί έτρεχε ξέφρενα πέρα-δώθε όπως κάνουνε τα άλογα και μας σκουντούσε με το κεφάλι της για να παίξουμε μαζί της – λίγο παρακινδυνευμένο αν σκεφτείς πως μιλάμε για ένα τόσο μεγάλο ζώο! Το μεσημέρι μηρύκαζε κάτω από τον ήλιο και όταν παραζεσταινότανε αποσύρονταν στο σπιτάκι της. Πότε-πότε έπαιζε με τα σκυλιά και πολύ συχνά αποζητούσε την παρέα τους. Το βραδάκι, πάλι, όταν σταματήσαμε να την βάζουμε μέσα στο σπίτι της γιατί μας το έκανε προφανές οτι δεν ήθελε να διανυκτερεύει πια εκεί από την στιγμή που ο καιρός βελτιώθηκε, βολευόταν σε ένα συγκεκριμένο μέρος κάτω από το μπαλκόνι μας και μηρύκαζε. Το πρωί, όταν βγαίναμε να την ταΐσουμε την βλέπαμε πάντα σε ένα συγκεκριμένο μέρος όπου ρέμβαζε από ψηλά!

Τρελαινόταν να παίζει με την γλώσσα της με το τρεχούμενο νερό και είχε μάθει να ανοίγει την πόρτα της αποθήκης! Από το βλέμμα της καταλάβαινες τι ήθελε… πότε ήθελε φαγητό… πότε απαιτούσε χάδια και παρέα! Η Ελπίδα δεν διαφέρει καθόλου από έναν σκύλο – κυριολεκτικά!

Και κάποια στιγμή έπρεπε να την αποχωριστείς..

Ναι, οι γείτονες άρχισαν να διαμαρτύρονται για τις μυρωδιές και άρχισα να ψάχνω για φιλοξενία. Δυστυχώς δεν είχα κάποια σοβαρή πρόταση που θα με έκανε να αισθανθώ ασφάλεια για την Ελπίδα οπότε και παρέμεινε σπίτι μας αρχικά. Στη συνέχεια, βρέθηκε το καταφύγιο της Βρούβας στην Αίγινα και έγινε ξεκάθαρο πως εφόσον η Ελπίδα θα έμπαινε σε πλοίο όλα έπρεπε να γίνουν νόμιμα. Κι έτσι ξεκίνησε ο Γολγοθάς της γραφειοκρατίας..

Υπήρξαν νομικά εμπόδια; Ποια ήταν η διαδικασία;

Το εύκολο ήταν να την πάρω στο όνομά μου. Στην κτηνιατρική –μετά το πρώτο σοκ που έπαθαν στο άκουσμα πως αγόρασα μια αγελάδα για να την σώσω- με εξυπηρέτησαν. Όμως για να μετακινηθεί έπρεπε να γίνουν κάποιες εξετάσεις κι εμβόλια ώστε να διασφαλιστεί πως η Ελπίδα ήταν υγιής. Κι επειδή αυτά τα εμβόλια υπάρχουν σε μεγάλες δόσεις έπρεπε να περιμένω να τύχουνε ανάλογα εμβόλια σε εκτροφείς ώστε να περισσέψει μια δόση και για την αγελαδίτσα μας. Αυτό μας καθυστέρησε αρκετά. Ειδικά το τελευταίο, της οζώδους δερματίτιδας που χρειαζότανε και έναν μήνα καραντίνα. Μας πήρε πάνω από τρεις μήνες για όλη αυτή την διαδικασία.

Και μετά η ανακοίνωση πως πρέπει να μεταφερθεί μονάχα με «νόμιμο μεταφορέα βοοειδών»! Αυτό που μας δυσκόλεψε περισσότερο ήταν πως ο μεταφορέας θα έπρεπε να έχει άδεια για την συγκεκριμένη χιλιομετρική απόσταση – που ήταν μεγάλη. Δηλαδή, δεν θα ξεμπερδεύαμε με ένα μικρό φορτηγό αλλά με ένα μεγάλο που μεταφέρει πολλά ζώα. Και φυσικά θα έπρεπε να βολεύουν και οι τοποθεσίες. Έπρεπε να προσλάβω κάποιον από κάπου κοντά αλλιώς το κόστος ήταν υπερβολικά μεγάλο. Μετά από αρκετά τηλέφωνα, μόνο ένας συμφώνησε να με «εξυπηρετήσει χαριστικά» με το αντίτιμο των 500 €. Από εκεί και πέρα, ξεκίνησε η καθυστέρηση. Έπρεπε να περιμένω να τύχει κάποιο ταξίδι που να τον βολεύει και του τηλεφωνούσα κάθε 2-3 μέρες για να με αναβάλλει για άλλες 2-3 μέρες.

Παράλληλα, έπεισα την ακτοπλοϊκή και το λιμεναρχείο του Πειραιά να επιτρέψουν την παράτυπη μεταφορά της με ένα τρέιλερ αλόγου. Δυστυχώς όμως, η κτηνιατρική του Πειραιά δεν το επέτρεψε. Οπότε πήγε χαμένη όλη εκείνη η προσπάθεια που για μένα είχε κι έναν συμβολικό χαρακτήρα. Ήθελα η Ελπίδα να μην μεταφερθεί σαν «βοοειδές», αλλά σαν ένα ζώο που έχαιρε ιδιαίτερης φροντίδας και σεβασμού, κάνοντας ένα ταξίδι με καλύτερες συνθήκες. Οπότε η Ελπίδα μεταφέρθηκε τελικά με την πρώτη λύση του μεταφορέα κι έφτασε επιτέλους στο μελλοντικό της σπίτι!

Πώς βρέθηκε το καταφύγιο της Βρούβας;

Μου το πρότεινε ο κος Πουλόπουλος (του ΕΚΠΑΖ) . Μίλησα μαζί τους και συμφωνήσαμε να επισκεφτώ τον χώρο. Προϋπόθεση ήταν να γνωρίσω και προσωπικά την ιδιοκτήτρια προτού πάρω οποιαδήποτε απόφαση για την μεταφορά της Ελπίδας. Έτσι πριν το Πάσχα επισκεφτήκαμε το καταφύγιο και πραγματικά αυτό που είδαμε μίλησε στην καρδιά μας! Έναν αξιοπρεπέστατο χώρο που συντηρείται με σκληρή προσπάθεια. Μια ομάδα εθελοντών που δίνουν όλη τους την ενέργεια και την αγάπη στα ζώα που φροντίζουν. Μετά από περίπου 8 μήνες η περιπέτειά μας μας έφτασε αισίως στο τέλος της.

Ποια θα είναι η ζωή της Ελπίδας από εδώ και πέρα;

Αυτό που ευελπιστώ, τώρα, για την Ελπίδα είναι να ζήσει τα υπόλοιπα χρόνια της με ηρεμία και ασφάλεια. Θα της πάρει λίγο χρόνο να προσαρμοστεί στην καινούργια της ζωή, αλλά έχουμε να κάνουμε με ένα πανέξυπνο πλάσμα! Της πήρε λιγότερο από 2 μέρες να μάθει να ακούει το όνομά της και δεν συζητάμε για το πώς μας χειριζότανε σε σχέση με το φαγητό της! Είμαι σίγουρη πως ήδη έχει αρχίσει να κάνει τις πρώτες της φιλίες. Ούτως ή άλλως είναι τρομερά κοινωνική και σε σχέση με τους ανθρώπους και με τα άλλα ζώα.

Ελπίζω πως η είδηση της πρώτης διασωσμένης αγελάδας να ταρακουνήσει κάποιους, ευαισθητοποιήσει κάποιους άλλους και να αρχίσουν να βλέπουν τα ζώα «παραγωγής» διαφορετικά. Αυτό που μπορώ ήδη να καταθέσω είναι πως και μόνο η συζήτηση της διάσωσης της Ελπίδας έσπειρε σπόρους σε ανέλπιστα «εδάφη»!

Περισσότερα για την Ελπίδα μπορείτε να μαθαίνετε και από τη σελίδα Save The Cow

https://meatisweird.com/elpida-diasosmeni-agelada/

10 χρόνια από την κυκλοφορία του ντοκιμαντέρ EARTHLINGS

Δέκα χρόνια μετά την κυκλοφορία της ταινίας Earthlings, η παραγωγός εταιρεία δίνει την ευκαιρία να παρακολουθήσετε εντελώς δωρεάν μια επετειακή έκδοση, το Earthlings 10th Anniversary Restored Edition.

Είναι πολύ σημαντικό να παρακολουθήσετε αυτή την εκπληκτική ταινία που άλλαξε την ζωή χιλιάδων ανθρώπων -- ειδικά αν δεν είστε βίγκαν. Η ταινία διατίθεται δωρεάν και σε υψηλή ανάλυση εδώ: https://vimeo.com/209647801

Η σύντομη ιστορία της Cref

Αυτή είναι η Cref.

H φωτογραφία τραβήχτηκε το καλοκαίρι αλλά σ' εμένα έφτασε πριν από λίγες μέρες. Ένα Σάββατο πρωί πέρσι το καλοκαίρι είχα ξεκινήσει από το Brighton για να πάω στο Lewes με τα πόδια μέσα από τα λιβάδια του South Downs, μια απόσταση 2,5-3 ώρες. Είχε βρέξει δύο μέρες συνεχόμενα αλλά εκείνο το πρωί έβγαλε ήλιο. Στο 1/3 της διαδρομής, σε έναν περιφραγμένο χώρο στη μέση του πουθενά είδα ένα ξαπλωμένο αρνάκι που έμοιαζε νεκρό. Μόνο όταν έφτασα ακριβώς από πάνω της έκανε κάποιες σπασμωδικές κινήσεις και κατάλαβα ότι είναι ζωντανή. Ήταν όμως σοβαρά τραυματισμένη/άρρωστη - στη μια της πλευρά ένα πολύ μεγάλο κομμάτι δέρματος είχε αποκολληθεί από το σώμα της και κρεμόταν πάνω του σαν κουβέρτα. Σε κάποια σημεία η πληγή από μέσα ήταν ανοιχτή, σε άλλα είχε ξεραθεί και είχε κλείσει. Προφανώς, για τον κτηνοτρόφο η περίθαλψη της μικρής κόστιζε περισσότερο από το κέρδος της κομματιασμένης σάρκα της, οπότε προτίμησε να την αφήσει να πεθάνει.

Προσπάθησα να την κάνω να σηκωθεί αλλά δεν μπορούσε. Από έναν κοντινό στάβλο της έφερα να πιει νερό και ήπιε πολύ. Της έκοψα και μερικά χορτάρια, τα οποία επίσης έφαγε με πολλή όρεξη και σκέφτηκα πως αυτό είναι καλό σημάδι. Πήρα τηλέφωνο μια φίλη με αυτοκίνητο και δώσαμε ραντεβού στον κοντινότερο σ' εμένα δρόμο. Πήρα τη μικρή αγκαλιά και σε μισή ώρα περίπου βρισκόμουν εκεί απ' όπου θα μας μάζευαν. Ο γιος της φίλης, στο ενδιάμεσο, έχει καλέσει την RSPCA να ρωτήσει αν μπορούν να αναλάβουν τη μικρή κι εκείνοι απάντησαν καταφατικά, λέγοντάς του να ξανακαλέσει όταν θα έχει το ζώο για να του πουν πού να πάει κλπ. Μπαίνουμε λοιπόν στο αυτοκίνητο και καθ' οδόν ξανακαλούμε την RSPCA, η οποία αυτή τη φορά λέει πως δεν μπορεί να βοηθήσει. Επιμένουμε πως πριν μας είπαν πως θα την αναλάβουν κι εκείνοι συνεχίζουν να μας λένε πως δεν μπορούν να κάνουν κάτι και καλύτερα να βρούμε τον κτηνοτρόφο και να ενημερώσουμε αυτόν. Καλούμε ένα καταφύγιο άγριας πανίδας της περιοχής, οι οποίοι επίσης αρνούνται να βοηθήσουν. Ύστερα καλούμε τον κτηνίατρο της φίλης ο οποίος σίγουρα θα μας βοηθούσε αλλά έλειπε σε διακοπές. Κάνουμε μια στάση σε ένα σπίτι για να της αφαιρέσουμε τους διακριτικούς αριθμούς από τα σκουλαρίκια (ώστε να μην υποχρεωθούμε να την επιστρέψουμε στον «ιδιοκτήτη» της) και αρχίζουμε τα τηλεφωνήματα σε άγνωστους κτηνιάτρους της περιοχής, γνωρίζοντας ότι η χρέωση για ένα τέτοιο επείγον περιστατικό θα ανέλθει σε αρκετές εκατοντάδες λίρες. Κι όμως, όταν τους λέμε περί τι ζώου πρόκειται, όλοι αρνούνται να παράσχουν τις υπηρεσίες τους. Έχοντας ήδη σπαταλήσει αρκετή ώρα στο τίποτα, αποφασίζουμε πως δεδομένης της κατάστασης η καλύτερη λύση είναι να την πάμε σε ένα φιλικό καταφύγιο οικόσιτων ζώων, μιάμιση ώρα απόσταση από μας, και να τη δει εκεί ο κτηνίατρος του καταφυγίου το πρωί.

Μία ώρα μετά την άφιξη στο καταφύγιο η μικρή πέθανε. Αν ήταν σκύλος, γάτα, κουνάβι, σκίουρος, αλεπού, ελάφι, κόρακας ή οτιδήποτε άλλο εκτός από «οικόσιτο» ζώο, μπορεί να ζούσε ακόμα. Στην κοινωνία μας όμως «όλα τα ζώα είναι ίσα αλλά μερικά ζώα είναι πιο ίσα από τα άλλα» - κυριολεκτικά και μεταφορικά. Πρόκειται για μια ανισότητα φιλοσοφικά ανυπόστατη και νομικά κενή. Cref στα Ουαλικά σημαίνει δυνατή. Την ονόμασα έτσι γιατί αφού μπόρεσε να κρατηθεί στη ζωή ποιος ξέρει πόσες μέρες παρατημένη στο χωράφι κάτω από τη βροχή, ήταν σίγουρα πολύ δυνατή. Ήταν ένα από τα ζώα «ελευθέρας βοσκής», από αυτό το 1% της συνολικής παραγωγής που «ζει σε καλές συνθήκες». Πόσα τέτοια ζώα πεθαίνουν κάθε μέρα άρρωστα επειδή το κόστος της περίθαλψής τους ξεπερνάει το κέρδος, δεν θα το μάθουμε ποτέ. Όπως και να 'χει, το γεγονός παραμένει:

Η Cref ήταν ένα κοριτσάκι. Ένα κοριτσάκι που πέθανε με πολύ άσχημο τρόπο για το τίποτα. Όπως τα χιλιάδες μωρά που σφάζονται και σουβλίζονται αυτές τις μέρες. Καλό Πάσχα.

πηγή

Βιβλίο: Μαρκ Τουέιν - Η ιστορία ενός σκυλιού

Αναδημοσίευση από τη σελίδα των εκδόσεων Κυαναυγή στο facebook:

 

Το ιστορικό γεγονός:
Η 10η Δεκεμβρίου 1907 ήταν μέρα κοινωνικών αναταραχών στο Λονδίνο, για λόγους που δεν ακούει κάποιος συχνά. Η αιτία ήταν το λεγόμενο Brown Dog Affair - τα φριχτά πειράματα που υπέστη ένας σκύλος, η δημοσιοποίηση του γεγονότος και τα επακόλουθα αυτής. Από τη μια μεριά ήταν χίλιοι φοιτητές ιατρικής που υπερασπίζονταν το δικαίωμά τους στον βασανισμό ζώων για ιατρικούς(?) λόγους· από την άλλη ήταν μερικές εκατοντάδες από εκείνες τις κυρίες με τα ωραία φουστάνια και τα πλατιά καπέλα, aka σουφραζέτες, μαζί με αρκετούς συνδικαλιστές και 400 αστυνομικούς (ναι, αστυνομικούς).

Οι Σουηδέζες Lizzy Lind af Hageby και Leisa Katherine Schartau, φεμινίστριες και πολέμιες των πειραμάτων στα ζώα (τα δύο κινήματα τότε απαρτίζονταν από τα ίδια σχεδόν πρόσωπα), ως φοιτήτριες ιατρικής παρακολούθησαν από κοντά πολλά πειράματα σε ζώα και εκτός των νόμιμων μεν φρικιαστικών δε πειραμάτων, διαπίστωσαν και τη διεξαγωγή πολλών παράνομων πειραμάτων (βρείτε μου ένα σύννεφο να πέσω). Με αφορμή ένα από αυτά τα παράνομα πειράματα που διεξήχθη πάνω σε ένα καφετί τεριέ, με τη βοήθεια της τεράστιας Frances Power Cobbe και με δικηγόρο τον Stephen Coleridge (δισέγγονο του δημιουργού της Μπάλαντας του Γεροναυτικού), αποφάσισαν να κινηθούν νομικά εναντίον του πειραματιστή William Bayliss (γνωστό για την ανακάλυψη των ορμονών). Οι ενάγοντες γνώριζαν από την αρχή την προδιαγεγραμμένη τους ήττα, μέσα από αυτή την κίνηση, όμως, κατάφεραν να προκαλέσουν μια δημοσιότητα άνευ προηγούμενου γύρω από το ζήτημα των πειραμάτων. Σύντομα καλέστηκαν συγκεντρώσεις και αντισυγκεντρώσεις, οι οποίες κατέληγαν σε συγκρούσεις, με εκείνη της 10ης Δεκέμβρη να είναι η μεγαλύτερη.

Το άγαλμα:
Λίγα χρόνια νωρίτερα, το 1906, και εν τω μέσω της αντιπαράθεσης, οι σουφραζέτες είχαν ανεγείρει ένα άγαλμα του καφετιού σκύλου στην εργατική συνοικία του Μπάτερσι στο νότιο Λονδίνο (στα αποκαλυπτήρια παρευρέθη και ο Μπέρναρντ Σω). Οι επιθέσεις, όμως, των φοιτητών ιατρικής στο άγαλμα έγιναν συχνό φαινόμενο και τελικά το άγαλμα κατέληξε να φρουρείται από την αστυνομία επί 24ώρου βάσεως. Aυτή η σουρεαλιστική κατάσταση έλαβε τέλος το 1910, όταν τα ηνία της δημοτικής αρχής του Μπάτερσι ανέλαβαν οι Τόρηδες και απομάκρυναν το άγαλμα. Το 1985 ένα νέο άγαλμα του σκύλου τοποθετήθηκε στο πάρκο του Μπάτερσι, το 1992 οι Τόρηδες το κατέβασαν και πάλι αλλά το 1994 το άγαλμα ξαναεμφανίστηκε στο πάρκο, σε ένα απομονωμένο σημείο που για να το βρει κάποιος πρέπει να ψάξει αρκετά.

Η (όχι και πάρα πολύ) άσχετη προσωπική ιστορία:
Εγώ τον χειμώνα του 2010 βρέθηκα πρώτη φορά στο πάρκο του Μπάτερσι, έψαξα αρκετά και βρήκα το άγαλμα. Ήταν όπως στις φωτογραφίες, με πολλή περισσότερη ένταση μέσα του και με δύο λουλούδια ακουμπισμένα πάνω του. Τα κομμένα λουλούδια δεν μου άρεσαν ποτέ και η εικόνα τους μου φάνηκε μάλλον αντιαισθητική. Λίγο πριν αποχωρήσω από το σημείο, εμφανίστηκε μια ηλικιωμένη κυρία με το σκυλί της. Με βλέπει και μου χαμογελάει. «Ξέρεις τι είναι αυτό;» με ρωτάει. «Ξέρω», της απαντάω, «γι' αυτό ήρθα εδώ. Εσείς ξέρετε;» ρωτάω χαζά και μάλλον αντανακλαστικά. «Φυσικά και ξέρω, έρχομαι εδώ κάθε μέρα και του αλλάζω τα λουλούδια». Τα κομμένα λουλούδια μου φάνηκαν σχεδόν όμορφα εκείνη τη μέρα... Το 2013 βρέθηκα πάλι εκεί. Έψαχνα για λουλούδια στο άγαλμα αλλά μάταια.

Τι σχέση έχει η Κυαναυγή με όλα αυτά:
Μαρκ Τουέιν - Η ιστορία ενός σκυλιού. Το μικρό διήγημα που έγραψε ο Μαρκ Τουέιν με αφορμή τον αδικοχαμένο καφετί σκύλο. Καλή ανάγνωση!

http://www.kianavgi.gr

Η προβληματική αντίληψη της φιλοζωίας

αναδημοσίευση από: http://exodospress.gr/provlimatiki-antilipsi-tis-filozoias/

Συχνά στην καθημερινότητά μας συναντάμε λέξεις οι οποίες είτε έχουν χάσει το νόημά τους είτε το περιεχόμενό τους είναι διαστρεβλωμένο ή αλλοιωμένο σε τέτοιο βαθμό, που κάθε προσπάθεια επανάκτησης του αρχικού τους νοήματος είναι μάλλον καταδικασμένο.

Κάτι τέτοιο συμβαίνει και με τη λέξη «φιλοζωία».

Αν και η ετυμολογία της λέξης της δίνει ένα αόριστο και γενικό περιεχόμενο, η πλειονότητα των ανθρώπων όταν ακούει τον όρο έχει κατά νου ένα περιεχόμενο αρκετά πιο ειδικό, και γι’ αυτούς η φιλοζωία περιορίζεται συγκεκριμένα στη θετική προδιάθεση απέναντι σε σκύλους και γάτες.

Για να προλάβω τις διάφορες ενστάσεις που μπορεί να εγείρει η παραπάνω διατύπωση, θα πω ότι αναγνωρίζω ότι ένα μέρος του φιλοζωικού κινήματος καταπιάνεται με ζητήματα που ξεφεύγουν από το στενό αυτό πλαίσιο και ενδιαφέρονται εξίσου για τα αιχμάλωτα ζώα (σε τσίρκα, ζωολογικούς κήπους κ.λπ.), για τα υπό εξαφάνιση ζώα που δολοφονούνται από λάτρεις της κουλτούρας του αίματος παράνομα (όπως οι ελέφαντες ή οι φάλαινες) ή νόμιμα (όπως οι λαγοί, οι πάπιες ή τα αγριογούρουνα) ή για τα διάφορα προκλητικά μακάβρια έθιμα (όπως οι ταυρομαχίες ή οι μαζικές τελετουργικές σφαγές βουβαλιών στο Νεπάλ).

Ακόμα κι αν λάβουμε υπόψη τα παραπάνω, όμως, συνεχίζουν να υπάρχουν περιπτώσεις βάναυσης κακοποίησης ζώων, οι οποίες όχι απλά δεν καταδικάζονται αλλά επικροτούνται κιόλας: αυτές οι περιπτώσεις είναι τα ζώα που εκτρέφονται για τη σάρκα τους.

Αστικό κατάλοιπο

Αυτό που αποκαλούμε σήμερα φιλοζωία είναι -ας μου επιτραπεί ο όρος- ένα αστικό κατάλοιπο περασμένων δεκαετιών, το οποίο δεν προκαλεί την κριτική σκέψη, υφίσταται ως αυτοσκοπός και λειτουργεί αποπροσανατολιστικά προς την ουσιαστική χειραφέτηση των ζώων.

Αυτό συνεπάγεται ότι κρίσιμα ερωτήματα όπως αυτά της εξημέρωσης, της θέσης της εκμετάλλευσης των ζώων μέσα τον καπιταλισμό, της ταυτότητας του ζώου ως εμπορεύματος και της ιδιότητας που μπορεί εκείνο να φέρει ως «παραγωγικό» ζώο ή ζώο «συντροφιάς» -όπως κατ’ ευφημισμό αποκαλούνται- δεν τίθενται ποτέ.

Επιπλέον, μιλώντας με αριθμούς, η φιλοζωία καταπιάνεται με ένα πολύ μικρό τμήμα της υπάρχουσας βαναυσότητας που υφίστανται τα ζώα, δεδομένου ότι, αν εξαιρέσουμε όσα πεθαίνουν μάταια στα εργαστήρια (με την πλειονότητα εξ αυτών να είναι ποντίκια), τα εκτρεφόμενα ζώα αποτελούν το 99% των περιπτώσεων που βασανίζονται και πεθαίνουν από ανθρώπινο χέρι.

Ηθική σχιζοφρένεια

Η ηθική σχιζοφρένεια που διακατέχει την κοινωνία στο σύνολό της -ο παράλογος τρόπος, δηλαδή, κατά τον οποίο κάποιος λατρεύει ένα ζώο αλλά καταδικάζει στον θάνατο ένα άλλο- καθρεφτίζεται στο φιλοζωικό κίνημα σε εξίσου μεγάλο βαθμό.

Είναι συνηθισμένο φαινόμενο άνθρωποι που εκφράζουν την αγανάκτησή τους για την κακοποίηση των ζώων συντροφιάς με ιδιαίτερη οργή και μαχητικότητα, να αρνούνται να αποδεχτούν ότι το επόμενο βήμα αυτής της λογικής και συναισθηματικής προσέγγισης οφείλει να τους οδηγήσει στην υιοθέτηση μιας αναίμακτης διατροφής.

Η δικαιολογία του πολιτισμικού σχετικισμού είναι ανεπαρκής για τον παγκόσμιο πολίτη του 21ου αιώνα, όπως ανεπαρκείς έχουν αποδειχτεί και οι διάφορες επιστημονικές προφάσεις που έχουν κατά καιρούς προκύψει.

Το μεγαλύτερο «αμάρτημα» της φιλοζωίας όμως είναι ότι, εστιάζοντας διαρκώς στην παράνομη κακοποίηση σκυλιών και γατιών, με έμμεσο τρόπο κανονικοποιεί και νομιμοποιεί ηθικά τη θεσμοθετημένη κακοποίηση των εκτρεφόμενων ζώων.

Είναι αλήθεια βέβαια ότι -ειδικά στην Ελλάδα- το μέγεθος της κακοποίησης των ζώων συντροφιάς έχει φτάσει σε επίπεδα ανείπωτης φρίκης και διαστροφής και είναι ίσως αδύνατον να κλείσει κάποιος τα μάτια σε αυτήν τη φρίκη στην οποία είμαστε όλοι καθημερινά μάρτυρες.

Οφείλουμε ωστόσο να αντιλαμβανόμαστε ότι η βιομηχανοποιημένη φρίκη που συμβαίνει πίσω από τις κλειστές πόρτες των εκτροφείων και της οποίας δεν είμαστε μάρτυρες, ξεπερνάει αυτή που βιώνουν τα ζώα συντροφιάς.

Αυτή η διατύπωση δεν αποτελεί σύγκριση των δεινών που υφίστανται τα ζώα στην εκάστοτε περίπτωση αλλά πρέπει να γίνει σαφές και κατανοητό από όλους μας ότι το πρόβλημά μας ως κοινωνία δεν είναι η εξαίρεση που αποτελούν οι ψυχικά άρρωστοι, οι διεστραμμένοι ή οι απλά κακοί άνθρωποι που προβαίνουν σε τέτοιες ενέργειες που είναι καταδικαστέες από όλους.

Το πρόβλημά μας ως κοινωνία είναι ο συστηματοποιημένος τρόπος με τον οποίο κατασκευάζουμε αισθανόμενα όντα με μοναδικό σκοπό να τα οδηγήσουμε στο σφαγείο, για τη γεύση της σάρκας τους και για το κέρδος.

Αυτή η κατάσταση συμβαίνει νόμιμα, έχει την υποστήριξη του συνόλου της κοινωνίας και εκεί οφείλουμε να εστιάσουμε.

Substantia

Υπάρχει σαφής ανάγκη για μια μεταφιλοζωική προσέγγιση προς τα ζώα και μπορούμε να την αποκτήσουμε αν αντικαταστήσουμε το ρηχό πρίσμα της φιλοζωίας με ένα πρίσμα δικαιωμάτων / απελευθέρωσης των ζώων.

Σύμφωνα με τη θεωρία των δικαιωμάτων, ένα ζώο που έχει την ικανότητα να αισθάνεται έχει καθαυτό εγγενή αξία.

Το ότι ένα ζώο έχει εγγενή αξία, σημαίνει ότι έχει τη δική του ξεχωριστή υπόσταση [substantia], ανεξάρτητα από τη σχέση που έχει με μας είτε ως μονάδα είτε ως είδος.

Έχει το δικαίωμα να υπάρξει, δηλαδή, υπό φυσιολογικές για το είδος του συνθήκες, μακριά από κάθε είδους κακοποίηση και εκμετάλλευση, και διατηρεί αυτό το δικαίωμα ακόμα κι αν δεν είναι ζώο συντροφιάς, ακόμα κι αν είναι ζώο εκτροφής, ακόμα κι αν δεν ανήκει σε κάποιο είδος που κινδυνεύει με εξαφάνιση, ακόμα κι αν η εκμετάλλευσή του δύναται να αποφέρει σε ανθρώπους οικονομικά ή διατροφικά οφέλη, ακόμα κι αν η εμφάνισή του είναι αποκρουστική για εμάς, ακόμα κι αν η ύπαρξή του δεν μας συγκινεί στο ελάχιστο.

Σπισισμός

Ο Άλαν Ντέρσοβιτς, ένας από τους σπουδαιότερους σύγχρονους νομικούς, παραδέχεται ότι η νομική κάλυψη της υποτέλειας των μη ανθρώπινων ζώων είναι αυθαίρετη και ο σπισισμός μας απαράδεκτος.

Προσωπικά πιστεύω πως κάθε άνθρωπος που έχει το θάρρος να μελετήσει την ιστορία και την ουσία των διακρίσεων χωρίς παρωπίδες, θα καταλήξει εύκολα στο ίδιο συμπέρασμα.

Τα χαρακτηριστικά της καταπίεσης, εξάλλου, παραμένουν τα ίδια ανεξάρτητα από τον δέκτη τους.

Το αν κάποια στιγμή θα μπει ένα τέλος σε αυτή την αυθαιρεσία θα το δείξει το μέλλον.

Επί του παρόντος, όμως, το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε είναι να αρνούμαστε να αποτελούμε μέρος αυτής της καθημερινής θηριωδίας.

Gary L. Francione, Introduction to Animal Rights: Your Child or the Dog?, Temple University Press, 2000.
Regan, Tom, The Case for Animal Rights. University of California Press 1983.
Alan Dershowitz, Rights From Wrongs: A Secular Theory of the Origins of Rights, Basic Books, 2004.

*Ο Κώστας Αλεξίου είναι υπεύθυνος των «Εκδόσεων Κυαναυγή» (πρόσφατη έκδοση «Μπάμπι, η ιστορία μιας ζωής μέσα στο δάσος» του Felix Salten).

Η εξυπνάδα της κότας

Αν πιστεύετε ακόμη πως οι κότες είναι ζώα με χαμηλή νοημοσύνη, ξανασκεφτείτε το. Οι έρευνες δείχνουν ότι οι κότες έχουν νοημοσύνη μεγαλύτερη από τρίχρονο παιδί, αναγνωρίζουν πρόσωπα και εικόνες, ενώ κατανοούν πως κάτι μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει ακόμη κι αν δεν το βλέπουν. 

Παρουσίαση βιβλίου: ΜΠΑΜΠΙ, η ιστορία μιας ζωής μέσα στο δάσος

Τα αυγά της πίσω αυλής

Αναδημοσίευση από: veganthessaloniki.gr

Ποιο είναι το πρόβλημα με τα αυγά της πίσω αυλής (το οικιακό κοτέτσι);

Με την αυξανόμενη δημοτικότητα της αστικής γεωργίας, όλο και περισσότεροι άνθρωποι αρχίζουν να ενδιαφέρονται να ξεκινήσουν τα δικά τους κοτέτσια στην αυλή τους, πιστεύοντας ότι μεγαλώνοντας τα δικά τους – ή υιοθετώντας – κοτόπουλα  και εξασφαλίζοντας τα υψηλότερα πρότυπα καλής διαβίωσης, μπορούν να εξαλείψουν την εγγενή βαναυσότητα που συνοδεύει την παραγωγή αυγών.

Η θλιβερή πραγματικότητα είναι ότι, ανεξάρτητα από το πόσο καλά αντιμετωπίζονται οι αυγοπαραγωγικές κότες στην τεχνητά σύντομη ζωή τους, παραμένουν το προϊόν της τεράστιας και εκ προθέσεως βαναυσότητας που υφίσταται μόνο επειδή οι άνθρωποι θέλουν να καταναλώνουν αυγά.

Αυτή η κρυφή βαναυσότητα περιλαμβάνει τη δυστυχία των αιχμάλωτων γονέων που υπέρ-εκτρέφονται προτού θανατωθούν ως νέοι ενήλικες. Περιλαμβάνει τη μαζική δολοφονία των «μη κερδοφόρων» αδελφών (τα αρσενικά κοτόπουλα και τους «ελαττωματικούς» θηλυκούς νεοσσούς). Περιλαμβάνει τις εξοντωτικές αναπηρίες που επιφέρονται γενετικά στο όνομα της υπερπαραγωγής αυγών. Περιλαμβάνει μια σύντομη ζωή σε ένα κοινωνικά και βιολογικά περιορισμένο περιβάλλον. Περιλαμβάνει έναν πρόωρο και τρομακτικό θάνατο.

Η κατανάλωση αυγών, ακόμα και από διασωθείσες κότες, είναι η νομιμοποίηση και διαιώνιση αυτής της βαναυσότητας.
Εάν έχετε οδηγηθεί να πιστεύετε ότι η παραγωγή αυγών της πίσω αυλής είναι μια ανθρώπινη εναλλακτική λύση, ή ότι η κατανάλωση αυγών από κότες που έχουν διασωθεί μπορεί να είναι ηθική, ρωτήστε τον εαυτό σας:

1. Από πού προέρχονται οι κότες;
2. Πού βρίσκονται τα αδέλφια τους;
3. Πού είναι οι γονείς τους;
4. Τι συμβαίνει στο σώμα των κοτόπουλων ως αποτέλεσμα της γενετικής χειραγώγησης, ώστε να παράγουν έναν αφύσικα μεγάλο αριθμό αφύσικα μεγάλων αυγών;
5. Τι συμβαίνει στις κότες όταν σταματούν να γεννάνε αυγά με ένα κερδοφόρο ρυθμό;
6. Γιατί οι κότες βρίσκονται εδώ εξαρχής, αποκομμένες από το φυσικό τους κόσμο και στερημένες μιας φυσικής ζωής;
7. Γιατί σκεφτόμαστε τα κοτόπουλα, και άλλα ζώα, ως τροφή ή πηγή τροφής;

 

1. Από που προέρχονται οι κότες;

 

Οι περισσότεροι χομπίστες που ξεκινούν ένα κοτέτσι στην αυλή τους παραγγέλνουν ταχυδρομικά τους νεοσσούς τους από τα ίδια εκκολαπτήρια που τροφοδοτούν και τις βιομηχανικές φάρμες. Από τους 500 εκατομμύρια νεοσσούς που εκκολάπτονται ετησίως στις ΗΠΑ για την παραγωγή αυγών, 500 εκατομμύρια στερούνται τη φροντίδα, ζεστασιά και προστασία των μητέρων τους. Οι νεοσσοί επωάζονται σε μεταλλικά συρτάρια, όπου η σύνθετη και συνεχής επικοινωνία  ανάμεσα στη μητέρα και το αναπτυσσόμενο έμβρυό της αντικαθίσταται από την κρύα σιωπή των μηχανών.

Ύστερα από 21 ημέρες, οι νεοσσοί ραμφίζουν το δρόμο τους σε έναν κόσμο όπου η μόνη εμπειρία τους από τη μητρική αγάπη είναι η πικρή απουσία της. Μόλις ελάχιστων ωρών σε ηλικία, αυτά τα ευάλωτα ορφανά σπρώχνονται σε μηχανήματα, χειρίζονται χονδροειδώς, διαλέγονται, ταξινομούνται ανά φύλο, και συχνά εξαναγκάζονται να έχουν (από τα μηχανήματα) τα εσωτερικά σεξουαλικά όργανά τους να προεξέχουν,  ώστε να διαχωριστούν σε αρσενικά και θηλυκά, και στη συνέχεια πετιούνται πίσω στον μεταφορικό ιμάντα όπου παίρνουν το δρόμο προς την επόμενη δοκιμασία τους.

Τα νεαρά θηλυκά (πουλάδες) συσκευάζονται και αποστέλλονται μέσω ταχυδρομείου σε ερασιτέχνες αγρότες, λάτρεις των αυγών της πίσω αυλής και καταστήματα ζωοτροφών σε όλη τη χώρα. Επειδή το 10% αυτών των αδύναμων βρεφών πεθαίνουν κατά τη μεταφορά από το στρες της ίδιας της μεταφοράς και τον εγκλεισμό χωρίς τροφή, νερό, ή έλεγχο της θερμοκρασίας για 24-72 ώρες (μερικές φορές και περισσότερο), το εκκολαπτήριο πακετάρει πάντα περισσότερους νεοσσούς από όσους παραγγέλθηκαν. Συχνά, αυτά τα επιπλέον μωρά, που ονομάζονται «συσκευαστές», είναι αρσενικά που είτε έχουν λανθασμένα χαρακτηριστεί ως θηλυκά, ή απλά χρησιμοποιούνται ως υλικό συσκευασίας αντί να απορρίπτονται με άλλα μέσα.

 

2. Τι συμβαίνει στα αρσενικά κοτόπουλα;

 

250 εκατομμύρια αρσενικοί νεοσσοί (cockerels) σκοτώνονται την ημέρα που εκκολάπτονται, εξαιτίας της αδυναμίας τους να γεννήσουν αυγά, επομένως άχρηστα στον αυγοπαραγωγό. Το σύντομο χρονικό διάστημά τους στη γη είναι γεμάτο φόβο, σύγχυση και πόνο, καθώς οι εργαζόμενοι τα προωθούν μέσα από τα δυσοίωνα στάδια του ταξιδιού τους από το εκκολαπτήριο στον μαζικό τάφο: διαλογή, φυλετικό διαχωρισμό, αποχωρισμό, σφαγή.

Καθώς πετιούνται από τις εκκολαπτικές μηχανές, στον ιμάντα μεταφοράς, στο δίσκο διαλογής, καθώς κακομεταχειρίζονται στη διαδικασία του να προσδιοριστεί το φύλο τους, καθώς τα ρίχνουν πίσω στον ιμάντα μεταφοράς προς τα σαγόνια ενός αλεστή, ή το μαρτύριο του θαλάμου αερίων, ή τη φρίκη του σάκου που προκαλεί ασφυξία, ή τον αργό θάνατο σε έναν κάδο γεμάτο από τα νεκρά και ετοιμοθάνατα σώματα των αδελφών τους, αυτά τα νεογέννητα ποτέ δεν σταματούν να κελαηδούν για τη μητέρα τους. Μπορεί να μην γνωρίζουν τίποτα για τον κόσμο στις ολοκαίνουριες ζωές τους, αλλά γνωρίζουν αυτό: τους αξίζει να ζήσουν, τους αξίζει να αγαπηθούν και το επιβεβαιώνουν έως την τελευταία τους πνοή.

Οι λίγοι πετεινοί που δεν σκοτώνονται χρησιμοποιούνται αμέσως ως υλικά συσκευασίας για τα θηλυκά και αποστέλλονται σε επαγγελματίες αγρότες. Εάν καταφέρουν να φτάσουν ζωντανοί στον προορισμό τους, είτε σφαγιάζονται σε ηλικία 6-8 εβδομάδων όταν το φύλο τους γίνει προφανές είτε εγκαταλείπονται σε καταφύγια και τους γίνεται ευθανασία.

Αν οι νεοσσοί εκκολαφτούν στο αγρόκτημα, τότε οι πετεινοί θανατώνονται με «σεβασμό» στο αγρόκτημα με ένα κοφτερό ζευγάρι μαχαιριών ή ένα μαχαίρι στο λαιμό ή ένα τσεκούρι.
Από τους 500 εκατομμύρια νεοσσούς που εκκολάπτονται κάθε χρόνο στις ΗΠΑ,  50%-60% έρχονται στη ζωή για να σκοτωθούν από την πρώτη μέρα ζωής τους επειδή είναι αρσενικά, ενώ ένα άλλο 10%-20% αναμένεται να πεθάνει από το άγχος ή από άλλους παράγοντες. Αυτά είναι τα «απόβλητα» της βιομηχανίας  αυγών – τα αρσενικά, τα «ελαττωματικά» θηλυκά, τα άρρωστα και τα τραυματισμένα.

Επειδή η μαζική βρεφοκτονία είναι το θεμέλιο της παραγωγής αυγών, τα εκκολαπτήρια εκκολάπτουν 3 φορές περισσότερα αυγά από τον αριθμό των νεοσσών που πρόκειται να πουλήσουν, και το κόστος διαχείρισης και διάθεσης των «αποβλήτων» νεοσσών συμπεριλαμβάνονται στην τιμή ζήτησης για κάθε θηλυκό κοτοπουλάκι.

 

3. Πού είναι οι γονείς τους;

 

Οι γονείς των μελλοντικών κοτόπουλων ωοτοκίας συνήθως αποραμφίζονται στο πλαίσιο της προετοιμασίας για μια σύντομη ζωή σε αγχωτικό εγκλεισμό. Η αποράμφιση – ο μερικός ακρωτηριασμός του ράμφους του πτηνού, που κόβει οστά, χόνδρους και μαλακό ιστό – είναι τόσο οδυνηρή, που κάποια πτηνά πεθαίνουν από το σοκ επί τόπου, ενώ άλλα, αδυνατώντας να φάνε ή να πιούνε, πεθάνουν αργά από πείνα ή αφυδάτωση. Όσα επιβιώνουν υπομένουν χρόνιο, δια βίου πόνο παρόμοιο με τον πόνο-φάντασμα ακρωτηριασμένου μέλους στα παραμορφωμένα ράμφη τους.

Οι νεαροί γονείς περιορίζονται σε γιγαντιαίες αποθήκες όπου εκτρέφονται αδυσώπητα για όλη τη διάρκεια της σύντομης ζωής τους. Αδυνατώντας να ξεφύγουν από την αποθήκη ή να αμυνθούν ενάντια στους κόκορες, οι κότες υπερσκελίζονται, προκαλώντας βίαιους τραυματισμούς, σπασμένα κόκαλα, σοβαρή απώλεια φτερών, οδυνηρά εξαντλημένες αναπνευστικές οδούς και διογκωμένες κοιλιές.

Καμία από αυτές τις κότες δε θα δει ποτέ κάποιο από τα μωρά της. Κάθε ένα από τα 90 δισεκατομμύρια αυγά που παράγονται ετησίως στις ΗΠΑ προέρχεται από μια κότα που έχει στερηθεί την ελευθερία να μεγαλώσει τα μικρά της. Κάθε χρόνο, στο τέλος του πρώτου κύκλου ωοτοκίας, οι κότες που επιβιώνουν τη δοκιμασία των πολλαπλών βιασμών, απορρίπτονται και αντικαθίστανται με νεότερα «αναπαραγωγικά κομμάτια».

Οι »αναλωμένες» κότες αναπαραγωγής σκοτώνονται μαζικά με τους ταχύτερους και πιο οικονομικά εφικτά τρόπους, αλλά ένας μικρός αριθμός πωλείται σε μειωμένη τιμή σε μικρούς αγρότες που χρησιμοποιούν τα αυγά αυτών των «τελευταίας διαλογής γονέων» για άλλα ένα ή δύο έτη πριν από τη σφαγή τους.

Όταν οι αστικοί αγρότες αγοράζουν νεοσσούς, ή γονιμοποιημένα αυγά για να εκκολαφθούν σε ιδιοκατασκευασμένες θερμοκοιτίδες, τόσο οι νεοσσοί όσο και τα αυγά προέρχονται από τα βασανισμένα αυτά πτηνά-γονείς.

 

4. Τι συμβαίνει στο σώμα των κοτόπουλων ως αποτέλεσμα της γενετικής χειραγώγησης, ώστε να παράγουν έναν αφύσικα μεγάλο αριθμό αφύσικα μεγάλων αυγών;

 

Τα κοτόπουλα ελευθέρας βοσκής, όπως και όλα τα πτηνά, γεννάνε αυγά μόνο μια φορά το χρόνο (συνήθως την άνοιξη) και μόνο για να διασφαλιστεί η επιβίωση του είδους τους – κατά μέσο όρο 10 έως 20 αυγά. Οι οικόσιτες κότες έχουν αναπαραχθεί επιλεκτικά ώστε να γεννάνε μεταξύ 260-300 αυγά το χρόνο. Ως αποτέλεσμα της γενετικής τροποποίησης για να παράγουν ένα αφύσικα μεγάλο αριθμό αφύσικα μεγάλων αυγών, οι ωοτόκες κότες υποφέρουν από μια σειρά από σοβαρές διαταραχές του αναπαραγωγικού τους συστήματος, πολλές από τις οποίες μπορεί να αποβούν μοιραίες.

Αυτές περιλαμβάνουν: Δέσμευση αυγών (αυγά που κολλάνε στις σάλπιγγες και βγαίνουν αργά και επώδυνα, ή και καθόλου, προκαλώντας απειλητικές για τη ζωή λοιμώξεις που συχνά οδηγούν σε θάνατο), πρόπτωση μήτρας (ως αποτέλεσμα της καθημερινής έντονης προσπάθειας για να αποβάλει μεγάλα αυγά, η μήτρα του πτηνού ωθείται εξωτερικά διαμέσου της πρωκτικής περιοχής, οδηγώντας σε οδυνηρή λοίμωξη και έναν αργό, αγωνιώδη θάνατο), όγκοι στις σάλπιγγες, περιτονίτιδα, οστεοπόρωση και τα κατάγματα των οστών που τη συνοδεύουν.

Ακόμα και όταν διασώζονται και τους επιτρέπεται να ζήσουν τη ζωή τους, πολλές ωοτόκες κότες δεν μπορούν να σωθούν από τον πόνο και τη δυστυχία που έχει εκτραφεί στο σύστημα τους στο όνομα της παραγωγής αυγών.

 

5. Τι συμβαίνει στις κότες όταν σταματούν να γεννούν αυγά με κερδοφόρο ρυθμό;

 

Σε νεαρή ηλικία από 1,5 έως 3 χρόνων – ένα κλάσμα της φυσικής ζωής της κότας – όταν η ικανότητα της να παράγει ένα αυγό σχεδόν καθημερινά μειώνεται, θεωρείται »αναλωμένη» και απορρίπτεται με τον πιο ανέξοδα δυνατό τρόπο.

Αν αυτή είναι μέρος ενός κοπαδιού αστικού αγροκτήματος, τότε κατά πάσα πιθανότητα θα  αποκεφαλιστεί με «σεβασμό» στην ίδια της την αυλή από έναν από τους ανθρώπους που γνώριζε και εμπιστεύτηκε. Αν είναι μέρος ενός κοπαδιού «ελευθέρας βοσκής», μπορεί να πεταχτεί σε ένα τεράστιο μεταλλικό βαρέλι με θανατηφόρα αέρια, μαζί με εκατοντάδες τρομοκρατημένες αδελφές της, ή μπορεί να κλειδωθεί σε ένα σφραγισμένο υπόστεγο και να πνιγεί με πυροσβεστικό αφρό, ή μπορεί να σταλεί σε σφαγή «χαμηλής προτεραιότητας» (που σημαίνει ότι η αγωνία της μεταφοράς και «επεξεργασίας» θα διαρκέσει πολύ περισσότερο).

 

6. Γιατί οι κότες βρίσκονται εδώ εξαρχής, αποκομμένες από το φυσικό τους κόσμο και στερημένες μιας φυσικής ζωής;

 

Όπως όλα τα οικόσιτα ζώα, τα κοτόπουλα έχουν απομονωθεί από το φυσικό κόσμο στον οποίο έχουν εξελιχθεί για χιλιετίες, και αναγκάζονται να παραμείνουν για πάντα ευάλωτα και εξαρτημένα από τα ίδια τα άτομα που επωφελούνται από τη δυστυχία και το θάνατο τους. Αποκομμένα από τις περίπλοκες κοινωνικές δομές που διέπουν τις ελεύθερες κοινωνίες τους, και περιορισμένα, χωρίς τη δυνατότητα διαφυγής, σε έναν ανθρώπινο κόσμο όπου δεν έχουν καμία θέση στο παρόν, καμία σύνδεση με το παρελθόν, και καμία πιθανότητα για ένα ελεύθερο μέλλον, οι εκτρεφόμενες κότες δεν έχουν κανένα λόγο στις πιο σημαντικές πτυχές της ζωής τους.

Οι άνθρωποι αποφασίζουν:

• Πού θα ζήσουν.
• Αν θα γνωρίσουν ποτέ τη μητέρα τους.
• Αν, και για πόσο καιρό, θα γαλουχήσουν τους νεοσσούς τους.
• Πότε, και αν, θα τους επιτραπεί να δουν ή να βρεθούν με τις οικογένειες και τους φίλους τους.
• Πότε, πώς, και αν, πρόκειται να αναπαραχθούν.
• Τι, πότε, και πόσο θα φάνε.
• Πόσο χώρο διαβίωσης θα έχουν, εάν υπάρχει καν αυτή η δυνατότητα.
• Αν, και σε ποια απόσταση, θα τους επιτραπεί να περιφέρονται.
• Σε τι ακρωτηριασμούς και γενετικές μεταλλάξεις θα υποβληθούν.
• Τι είδους, εάν υπάρχει καν, κτηνιατρική περίθαλψη θα λάβουν.
• Πότε, πού και πώς πρόκειται να πεθάνουν.

 

7. Γιατί σκεφτόμαστε τα κοτόπουλα, και άλλα ζώα, ως τροφή ή πηγή τροφής;

 

Το σώμα ενός συναισθανόμενου όντος και οι εκκρίσεις του δεν αποτελούν τροφή για μας, με τον ίδιο τρόπο που το σώμα ενός ανθρώπινου όντος και οι εκκρίσεις του δεν αποτελούν τροφή για μας. Η κατανάλωση αυγών (ακόμα και από διασωθέντα κοτόπουλα), ή η διάθεσή τους σε άτομα που διαφορετικά θα αγόραζαν αυγά από κακοποιημένες έγκλειστες κότες, δεν «μειώνει τη δυστυχία», αλλά τη νομιμοποιεί, απαιτεί και διαιωνίζει τον πόνο, επιδοκιμάζοντας την ίδια την πρακτική της βίας που αγωνιζόμαστε να εξαλείψουμε.

Η κότα μπορεί να μη γνωρίζει ότι το ταλαιπωρημένο σώμα της, η σκλαβιά της, η απομόνωσή της, και κάθε δυστυχία στη ζωή της προκλήθηκε σκόπιμα, συστηματικά, και αποκλειστικά και μόνο για την αισθητήρια ικανοποίηση των ανθρώπων, αλλά εσύ το γνωρίζεις.

Μπορεί να μη γνωρίζει ότι το γονιμοποιημένο ωάριο που την έφερε σε ύπαρξη ήταν το αποτέλεσμα εγκλεισμού και βιασμού, ή ότι κότες σαν κι αυτήν είναι το αποτέλεσμα μαζικής βρεφοκτονίας, αλλά εσύ το γνωρίζεις.

Μπορεί να μη γνωρίζει ότι το κόστος για τη θανάτωση αρσενικών βρεφών, «αναλωμένων» γονέων εκτροφής και «αναλωμένων» ωοτόκων θηλυκών είναι ενσωματωμένο στην τιμή των αυγών, αλλά εσύ το γνωρίζεις.

Μπορεί να μη γνωρίζει ότι, αν γίνουμε vegan, η φρίκη που η ίδια και το είδος της είναι αναγκασμένοι να υπομείνουν θα τελειώσει, αλλά εσύ το γνωρίζεις.

Πράξε με βάση αυτή τη γνώση! Γίνε vegan και εκπαίδευσε άλλους σχετικά με τη βία και την εγγενή αδικία σε όλες τις μη-vegan επιλογές. Διάσωσε (μην αγοράζεις) κοτόπουλα και άλλα ζώα, δείξε σεβασμό για τη  ζωή τους, και να θυμάσαι πάντα να δίνεις τα αυγά πίσω στα πτηνά: Είναι, άλλωστε, οι μόνοι νόμιμοι ιδιοκτήτες τους.

Πηγή: http://peacefulprairie.org/backyard-eggs.html

Μήπως η συνθετική γούνα στο μπουφάν σου είναι στην πραγματικότητα γούνα σκύλου;

Πριν λίγες ημέρες παρά λίγο να μου πουλήσουν αληθινή γούνα για συνθετική. 

Η σήμανση πάνω στο ρούχο, έγραφε 100% acrylic και δεν έφερε καμία άλλη ειδοποίηση ότι η γούνα στην κουκούλα ήταν αληθινή. Παρανομία; Ναι. Αλλά συμβαίνει πολύ πιο συχνά από ό,τι νομίζετε. 

 Ορίστε ένας οδηγός για το πως ξεχωρίζετε την συνθετική από την αληθινή γούνα. 

http://www.humanesociety.org/assets/pdfs/fur/field-guide-on-real-vs-fake-fur-final.pdf

Αν το μπουφάν σας έχει γούνα γύρω-γύρω στην κουκούλα, μην θεωρήσετε δεδομένο πως είναι ψεύτικη. Αν είναι μόνο για τα τελειώματα του υφάσματος, πολλές φορές δεν αναγράφεται ούτε αν είναι αληθινή ούτε από ποιο ζώο προέρχεται (παρανόμως βέβαια, αλλά συμβαίνει γιατί δεν υπάρχει ουσιαστικός έλεγχος). 

Αν και εντός της Ε.Ε. έχει απαγορευτεί το εμπόριο γούνας σκύλου και γάτας εδώ και κάποια χρόνια, απουσιάζει ο συστηματικός έλεγχος ειδικά σε χώρες όπως η Ελλάδα. Αποτέλεσμα είναι να εισάγονται φθηνές γούνες για τα τελειώματα των ρούχων (μανίκια, εσωτερική επένδυση, κουκούλα) από την Κίνα και να προέρχονται από σκύλους...). Ελέγξτε την υφή της τρίχας και τη βάση, αν έχει δέρμα είναι αληθινή, αν έχει ύφασμα είναι συνθετική. 

Πάνω από δύο εκατομμύρια γάτες και σκύλοι σφαγιάζονται κάθε χρόνο στην Ασία - πνίγουν τα ζώα ή τα βράζουν ζωντανά για να βελτιώσουν την ποιότητα της γούνας - προκειμένου να προωθηθούν τα προϊόντα αυτά στις αγορές Ευρώπης και Ρωσίας.

Υπουργείο Παιδείας: Μη διδακτικές οι εκδρομές μαθητών σε χώρους αιχμαλωσίας & εμπορικής εκμετάλλευσης ζώων

«Την αποφυγή χώρων στους οποίους βρίσκονται ζώα σε αιχμαλωσία, με σκοπό την εμπορική τους εκμετάλλευση, καθώς αυτό δεν συνάδει με τις γενικές αρχές της εκπαίδευσης» επισημαίνει με επιστολή του (το σχετικό έγγραφο εδώ) στις 15 Ιανουαρίου 2016 προς τους αρμόδιες υπηρεσίες ο Ιωάννης Κουφόπουλος προϊστάμενος της Διεύθυνσης Σπουδών Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης επισημαίνοντας ουσιαστικά το αυτονόητο, ότι δηλαδή τίποτα το διδακτικό δεν υπάρχει στους ζωολογικούς κήπους καθώς εκεί τα ζώα ζουν σε καθεστώς αιχμαλωσίας και αποτελούν αξιοθέατο μόνο για να κερδίζουν από την θέαση τους οι ιδιοκτήτες των συγκεκριμένων επιχειρήσεων, που προφασίζονται μάλιστα ότι έτσι τα σώζουν.

Αυτό το πάγιο αίτημα των φιλοζωικών φορέων της χώρας φαίνεται ότι έγινε κατανοητό από το Υπουργείο Παιδείας Έρευνας και Θρησκευμάτων καθώς τα περισσότερα σχολεία (κυρίως Δημοτικά και Γυμνάσια) – παραβλέποντας το αντιεκπαιδευτικό περιεχόμενο διοργανώνουν εκδρομές στο Αττικό Ζωολογικό Πάρκα στα Σπάτα και στο δελφινάριο που υπάρχει εκεί.

Μάλιστα ο κ. Κουφόπουλος τονίζει ότι οι επισκέψεις σε τέτοιους χώρους είναι κάτι που «δεν συνάδει με τις γενικές αρχές της εκπαίδευσης, στις οποίες μεταξύ άλλων, πολύ σημαντική θέση επέχει η ευαισθητοποίηση για την αναγκαιότητα της προστασίας και του σεβασμού του φυσικού περιβάλλοντος, η υιοθέτηση ανάλογων προτύπων συμπεριφοράς, καθώς και η δημιουργία υπεύθυνων προσωπικοτήτων με κοινωνικές και ανθρωπιστικές αξίες».

Με το εισιτήριο σου διαιωνίζεις την αιχμαλωσία τους!

Όπως πολλές φορές έχουμε επισημαίνει όσοι επισκέπτονται παράνομους ή νόμιμους ζωολογικούς κήπους όπως είναι π.χ. το Αττικό Ζωολογικό Πάρκο συμβάλλουν με το εισιτήριο τους στη διαιώνιση της αιχμαλωσίας και της κακοποίησης άγριων ζώων που δεν θα έπρεπε να ζουν στα κλουβιά. Παράλληλα διδάσκουν στα παιδιά τους ότι ο ισχυρός (άνθρωπος) μπορεί να συμπεριφέρεται στον ανίσχυρο (στο ζώο) όπως θέλει. Να τον αιχμαλωτίζει και να τον εκμεταλλεύεται για να βγάζει λεφτά.

Οι ζωολογικοί κήποι πουθενά στον κόσμο δεν προάγουν την φιλοζωία όσο και αν οι ιδιοκτήτες τους ισχυρίζονται το αντίθετο για να μας πείσουν για το σπουδαίο έργο το οποίο προσφέρουν στο κοινό και κυρίως στα ίδια τα ζώα. Αυτές οι επιχειρήσεις - που δεν είναι καταφύγια της άγριας ζωής - υπάρχουν για να βγάζουν χρήματα οι ιδιοκτήτες τους και οι έρευνες που γίνονται από τους φιλοζωικούς φορείς ανά τον κόσμο φέρνουν συχνά στο φως της δημοσιότητας αδιάψευστα ντοκουμέντα για το πώς αυτά τα πλάσματα κακοποιούνται από τις συνθήκες εγκλεισμού και όχι μόνο.

Τα επιχειρήματα των ιδιοκτητών αυτών των επιχειρήσεων ότι έτσι προστατεύουν άγρια ζώα είδη προς εξαφάνιση – πέφτουν στο κενό – καθώς νησίδες με αιχμάλωτα άγρια ζώα δεν μπορούν να λειτουργήσουν ως «κιβωτοί» σωτηρίας. Άλλες δράσεις πρέπει να αναλάβουν οι κυβερνήσεις για να προστατέψουν τις άγρια ζώα τα οποία εξαφανίζονται συστηματικά - αν και συντελούν ώστε ο πλανήτης Γη να είναι τόσο μοναδικός - εξαιτίας της ανθρώπρινης δραστηριότητας.

Πηγή:Zoosos

Διαβάστε επίσης:

Οι αιχμάλωτοι των Αθηνών

Σταματήστε την αιχμαλωσία των κητοειδών στην Ελλάδα