Τσίρκο και άλλα μεσαιωνικά θεάματα

Με αφορμή την εμφάνιση του γνωστού παρουσιαστή Βενετσάνου σε τηλεοπτικές εκπομπές για την προώθηση του τσίρκο Μεντράνο, θα ήθελα να υπογραμμίσω κάποια πράγματα. Ακούσαμε τον κύριο αυτό να λέει πως τα ζώα στα τσίρκο δεν βασανίζονται και πως το τσίρκο αποτελεί ένα θέαμα για όλη την οικογένεια. Δεν θα εξετάσω ότι οι περισσότερες τηλεοπτικές εκπομπές δεν θίγουν το γεγονός πως κύριοι σαν αυτόν πληρώνονται για να προωθούν την επιχείρηση που τους ταϊζει χωρίς να έχουν ούτε ένα σοβαρό επιχείρημα που να στηρίζει τους ισχυρισμούς τους περί σεβασμού των ζώων. Και δεν θα μιλήσω συγκεκριμένα για το Μεντράνο.

Θα σχολιάσω την πραγματικότητα των τσίρκο, έτσι όπως έχει σκιαγραφηθεί από όλες τις οργανώσεις που χρόνια τώρα ασχολούνται με τις επιπτώσεις της αιχμαλωσίας πάνω στα άγρια ζώα και τις μεθόδους που χρησιμοποιούνται για την εκπαίδευσή τους.

Δεν χρειάζεται κανείς να είναι διάνοια για να αντιληφθεί πως μία τίγρης ή ένας ελέφαντας είναι αδύνατο να μάθει τα κόλπα που κάνει στο τσίρκο, απλά με την ανταμοιβή τροφής. Τα άγρια ζώα δεν είναι σαν τις γάτες και τους σκύλους (και όποιος/α μένει με γάτα γνωρίζει πολύ καλά πως δεν εκπαιδεύεται ό,τι και να κάνεις). Προκειμένου οι "εκπαιδευτές" - βασανιστές να κάνουν μία τίγρη να πηδήξει μέσα από το στεφάνι της φωτιάς ή να κάνουν έναν ελέφαντα να σταθεί στα πίσω του πόδια (ενέργειες που ουδεμία σχέση έχουν με τη συμπεριφορά των δύο αυτών ζώων στη φύση), κακοποιούν τα ζώα για να τους σπάσουν το 'ηθικό'. Τα ζώα στο τσίρκο περνούν από μία περίοδο κατά την οποία στερούνται τροφής και η μόνη πραγματικότητα που γνωρίζουν είναι το καθημερινό ξύλο, μέχρι να υποταχθούν σε τέτοιο σημείο που θα κάνουν ό,τι λέει ο 'εκπαιδευτής'. Θα περάσουν τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής τους μέσα στο φόβο και το άγχος για την τιμωρία που συνεχώς κρέμεται πάνω από το κεφάλι τους ώσπου θα γεράσουν ή θα τραυματιστούν σοβαρά. Τότε ή θα καταλήξουν τομάρι στον τοίχο κάποιου ή θα θανατωθούν για να γίνουν τροφή για τα υπόλοιπα ζώα του 'θεάματος'.

Ας υποθέσουμε για ένα λεπτό πως τα ζώα στα τσίρκο δεν ζουν σε άθλιες συνθήκες (σε μικρά κλουβιά που πολλές φορές ίσα ίσα που τα χωράνε), ότι δεν περνούν βασανιστήρια για να μάθουν τα κόλπα και δεν τρώνε ξύλο όταν δεν κάνουν αυτό που τους ζητούν οι τσιρκάδες. Ας υποθέσουμε για ένα λεπτό πως όσα λένε οι υπάλληλοι των τσίρκο είναι αλήθεια. Ακόμη και να ίσχυαν όλα αυτά (που δεν ισχύουν) και μόνο η καθημερινή μετακίνηση των ζώων από τόπο σε τόπο, η διαδικασία φορτώματος και ξεφορτώματος από τα κλουβιά, αποτελεί μία τραυματική εμπειρία για όλα τα άγρια ζώα. Ακόμη και αν όλες οι άλλες συνθήκες ήταν ονειρικές, ο τρόπος που τα τσίρκο ταξιδεύουν είναι αρκετός για να πείσει και τον πιο αδαή περί ψυχολογίας των ζώων πως αυτός δεν είναι τρόπος να ζει κανένα άγριο ζώο. Είναι μαρτύριο.

Πολλοί υποστηρίζουν πως πηγαίνουν τα παιδιά τους στα τσίρκο για να γνωρίσουν από κοντά τα ζώα και να διασκεδάσουν. Αναρωτιούνται ποτέ τι μπορεί να μαθαίνει το παιδί πχ για έναν χιμπαντζή που είναι ντυμένος κλόουν; Η' μία τίγρη που περπατάει στα δύο; Αυτές οι συμπεριφορές δεν έχουν καμία σχέση με τη φυσική κατάσταση του ζώου και το μόνο που παίρνει το παιδί από την εμπειρία είναι πως τα ζώα δεν είναι τίποτα άλλο παρά παιχνιδάκια των ανθρώπων. Αν πραγματικά γνώριζαν τα παιδιά τι συμβαίνει στα ζώα όταν δεν είναι στη σκηνή, δεν θα ήθελαν ποτέ να ξαναπατήσουν το πόδι τους σε τσίρκο και θα προτιμούσαν να δουν τα ζώα σε ντοκιμαντέρ στην τηλεόραση.

Μήπως είναι πιο λογικό να διδάξουμε στα παιδιά μας την αγάπη για τα ζώα και τη φύση,
από τη βία και την γελοιοποίηση οποιουδήποτε δεν ανήκει στο δικό μας είδος;

Παραθέτω ορισμένα βίντεο που είναι διαφωτιστικά της κατάστασης στα μεσαιωνικά αυτά θεάματα:

Meet Your Meat

Babycakes: Μία ιστορία του Neil Gaiman

BabyCakes
Μία ιστορία του Neil Gaiman

Μερικά χρόνια πριν, όλα τα ζώα έφυγαν.
Ξυπνήσαμε ένα πρωί και απλά...δεν ήταν εκεί πια.
Δεν μας άφησαν καν ένα σημείωμα, δεν είπαν ούτε ένα αντίο.
Ποτέ δεν καταλάβαμε που πήγαν. Μας έλειπαν.
Κάποιοι από εμάς πίστεψαν ότι ήρθε το τέλος του κόσμου,
αλλά δεν ήταν αυτό. Απλά δεν υπήρχαν ζώα πια.
Ούτε κουνέλια, ούτε γάτες. Ούτε σκύλοι, ούτε φάλαινες.
Ούτε ψάρια στη θάλασσα, ούτε πουλιά στον ουρανό.
Ήμασταν εντελώς μόνοι, και δεν ξέραμε τι να κάνουμε.

Για ένα διάστημα περιπλανιόμασταν σαν χαμένοι.
Έπειτα κάποιος υπέδειξε πως το γεγονός ότι δεν είχαμε πια ζώα
δεν ήταν λόγος να αλλάξουμε τον τρόπο ζωής μας.
Δεν υπήρχε λόγος να αλλάξουμε διατροφή,
ή να σταματήσουμε να κάνουμε πειράματα στα εργαστήρια
για προϊόντα που θα μπορούσαν να μας βλάψουν.

Έτσι κι αλλιώς είχαμε ακόμη τα...μωρά.

Τα μωρά δεν μπορούν να μιλήσουν.
Δεν μπορούν να κινηθούν.
Ένα μωρό δεν είναι λογικό σκεπτόμενο άτομο.
Έτσι φτιάξαμε μωρά, και τα χρησιμοποιήσαμε.

Κάποια από αυτά τα φάγαμε.
Το κρέας μωρού είναι πολύ μαλακό και ζουμερό.
Γδάραμε το δέρμα τους και ντυθήκαμε με αυτό.
Το δέρμα μωρού είναι απαλό και άνετο.
Μερικά τα χρησιμοποιήσαμε για πειράματα.
Κολλήσαμε με ταινία τα μάτια τους ανοιχτά,
και ρίχναμε μέσα σαμπουάν και απορρυπαντικά,
σταγόνα σταγόνα.
Τα πληγώσαμε, τα κάψαμε,
τοποθετήσαμε ηλεκτρόδια στους εγκεφάλους τους,
τα καταψύξαμε, τους ρίξαμε ακτινοβολία,
κάναμε πάνω τους δοκιμαστικές μεταμοσχεύσεις.
Τα μωρά ανέπνεαν τον καπνό μας,
και οι φλέβες τους γέμιζαν από τα φάρμακα και τα χημικά,
μέχρι να σταματήσουν να αναπνέουν ή να σταματήσουν
να έχουν αίμα στις φλέβες τους.

Ήταν σκληρό, αλλά απαραίτητο.
Κανείς δεν μπορούσε να το αρνηθεί.
Αφού τα ζώα έφυγαν, τι άλλο να κάναμε;

Φυσικά κάποιοι άνθρωποι διαμαρτύρονταν, αλλά πάντα έτσι δεν γίνεται;
Όλα ωστόσο επανήλθαν στο φυσιολογικό
μόνο που...

Χθες όλα τα μωρά εξαφανίστηκαν...
και δεν τα είδαμε καν να φεύγουν.
δεν ξέρουμε τι θα κάνουμε χωρίς αυτά...
Αλλά κάτι θα σκεφτούμε.
Οι άνθρωποι είναι έξυπνοι.
Αυτό τους κάνει ανώτερους από τα ζώα και τα μωρά.
Κάτι θα βρούμε...

Δείτε & ακούστε τον ίδιο το συγγραφέα

να διαβάζει την ιστορία.
http://www.youtube.com/watch?v=gqlutnHRA3I

Η σφαγή των αθώων

Κάθε χρόνο την ημέρα του Πάσχα χιλιάδες πρόβατα και κατσίκια στην Ελλάδα σφαγιάζονται για την τήρηση ενός εθίμου. Τα νεκρά σώματά τους περνούν πάνω σε σούβλες όπου σιγοψήνονται για ώρες ενώ οι χαρούμενοι μικροαστοί γιορτάζουν χορεύοντας γύρω τους σαν άλλοι κανίβαλοι.

Τσιμπολογούν τις σάρκες πάνω από το νεκρό ζώο,
κάνοντας σχόλια για την ηλικία του ή μαλώνουν για το ποιός θα φάει τα μάτια, τους όρχεις ή τη γλώσσα...

Τα εντόσθια του ζώου, συκώτια, πνευμόνια και λοιπά θα γίνουν 'κοκορέτσι', και ούτε μία στιγμή δεν θα σταθεί κάποιος με το πηρούνι στον αέρα μετέωρο να αναρωτηθεί τι είναι αυτό που θα βάλει στο στόμα του.

Βασιζόμενοι σε μία ηθική που επιτρέπει την εκμετάλλευση και το βάρβαρο θάνατο κάποιων ειδών που δεν είχαν την τύχη να γεννηθούν στις τάξεις εκείνων που θεωρούμε "κατοικίδια", τηρούμε ένα αιματοβαμμένο έθιμο και μετατρέπουμε -εορταστικά αυτή τη φορά- τα σώματά μας σε κινητά νεκροταφεία.

Αυτό το Πάσχα, θυμηθείτε πως το πτώμα πάνω στη σούβλα είχε οικογένεια, πρόσωπο, συναισθήματα και σίγουρα δεν ήθελε να πεθάνει για την ικανοποίηση της όρεξης κανενός.

Αυτό το Πάσχα, σκέψου το πτώμα του σκύλου σου ή της γάτας σου πάνω στη σούβλα.




Αν η εικόνα σε τρομάζει, γιατί επιτρέπεις αυτή τη φρικτή κατάληξη για ένα άλλο ζώο αλλά όχι για το 'δικό σου';





Πρόβατο=γάτα=σκύλος=άνθρωπος

Όλα τα είδη ζώων -ανθρώπινα ή μη ανθρώπινα- θέλουν να ζήσουν χωρίς να γίνονται αντικείμενα εκμετάλλευσης ΚΑΝΕΝΟΣ.

Θυμήσου τις παρακάτω εικόνες και απάντησε ειλικρινά πως θέλεις αυτά τα ζώα:

Θα μπορούσες να το κοιτάξεις στα μάτια και να μπήξεις το μαχαίρι στο λαιμό του; Αν όχι, τότε γιατί πληρώνεις κάποιον άλλον να το κάνει για σένα;










Το ανθρώπινο είδος δεν φημίζεται για τη συμπόνοια του.
Εσύ κάνε τη διαφορά. Μπορείς.
Μην συμμετέχεις στη σφαγή.

Νέο τραγούδι του MOBY με μήνυμα