Ντοκιμαντέρ: Vegucated

Τι συμβαίνει όταν τρεις κρεοφάγοι αποφασίζουν να γίνουν βίγκαν για 6 εβδομάδες; 
Δείτε όλο το ντοκιμαντέρ online.
http://youtu.be/19qSsUI79Ro

Μέχρι το 2050 θα έχουμε γίνει όλοι χορτοφάγοι

ΣΥΜΦΩΝΑ με το Διεθνές Ινστιτούτο Νερού στη Στοκχόλμη, «δεν θα υπάρχει αρκετό νερό για τις καλλιεργήσιμες εκτάσεις που θα πρέπει να εξυπηρετήσουν 9 δισεκατομμύρια ανθρώπων, τον αναμενόμενο δηλαδή πληθυσμό έως το 2050, αν συνεχίσουν να ισχύουν οι μέχρι τώρα διατροφικές συνήθειες του δυτικού κόσμου». Οι άνθρωποι σήμερα λαμβάνουν περίπου το 20% των πρωτεϊνών τους καθημερινά από το κρέας και τα παράγωγά του.

Η έκθεση του Ινστιτούτου, όμως, αναφέρει ότι οι άνθρωποι θα πρέπει να μειώσουν το ποσοστό αυτό στο 5% έως το 2050, προκειμένου να εξισορροπήσουν τη «σημαντική έλλειψη νερού» που θα σημειωθεί σε διάφορες περιοχές του πλανήτη. Άνιση κατανομή αγαθών Στο ερώτημα «γιατί δεν παράγεται περισσότερη τροφή», υπάρχει ένα αντικρουόμενο φαινόμενο. «Εννιακόσια εκατομμύρια άνθρωποι πεινάνε και 2 δισεκατομμύρια υποσιτίζονται, παρά το γεγονός ότι η κατά κεφαλήν παραγωγή τροφίμων εξακολουθεί να αυξάνεται» αναφέρει η έκθεση.

 Με το 70% των διαθέσιμων υδάτινων πόρων να χρησιμοποιούνται στη γεωργία, η παραγωγή περισσότερων τροφίμων για τα επιπλέον δύο δισεκατομμύρια ανθρώπων που θα προστεθούν στον πλανήτη μας έως το 2050, θα απαιτήσει ακόμη περισσότερο νερό. Όμως το μεγαλύτερο μέρος των διαθέσιμων υδάτινων πόρων καταναλώνεται σήμερα για το πότισμα χωραφιών, στα οποία καλλιεργούνται είδη φυτών που χρησιμοποιούνται στην εκτροφή των ζώων. Έτσι, η χορτοφαγία, λένε οι επιστήμονες, είναι η μόνη επιλογή που έχουμε για την αντιμετώπιση της λειψυδρίας.

 Κατά συνέπεια, μια αποχή από το κρέας και στροφή προς τις χορτοφαγικές δίαιτες θα μπορούσε να συμβάλλει θετικά στην απελευθέρωση μεγάλων τμημάτων καλλιεργήσιμης γης που σήμερα διατίθενται για την παραγωγή τροφής για τα ζώα. Το ένα τρίτο της γεωργικής γης σήμερα χρησιμοποιείται για την καλλιέργεια ζωοτροφών. Επιπλέον, η διατροφή που στηρίζεται πάνω στο κρέας και τα παράγωγά του απαιτεί 10 φορές μεγαλύτερη κατανάλωση νερού από μια χορτοφαγική δίαιτα.

 Η έκθεση δημοσιεύτηκε με την ευκαιρία της έναρξης της «Εβδομάδας του Νερού» και το ετήσιο διεθνές συνέδριο που πραγματοποιείται στην Στοκχόλμη. Αλλά ενώ οι προβλέψεις ακούγονται ζοφερές, τα στοιχεία που διαθέτουμε για το νερό σήμερα, σε ολόκληρο τον κόσμο, είναι ήδη πολύ ανησυχητικά. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Νερού, 1,1 δισεκατομμύρια άνθρωποι ζουν χωρίς καθαρό, πόσιμο νερό.

πηγή: http://www.youmagazine.gr/wordpress/2012/08/water-crisis/

Animal Ethics: Βίγκαν Κουζίνα και Ομιλία

Οι αιχμάλωτοι των Αθηνών

Αναδημοσίευση από την Lifo.

Από τον Θανάση Χαραμή
Φωτογραφίες: Πάρις Ταβιτιάν

Είναι τα ζώα του πάρκου ευτυχισμένα;
Το LIFO.gr επισκέπτεται το Αττικό Ζωολογικό Πάρκο και καταγράφει εξαντλητικά όσα είδε

H PETA ενίοτε καταφεύγει σε υπερβολικά δραματικούς τόνους για να υπερασπιστεί τις απόψεις της και τα ζώα. Αυτό δεν σημαίνει πως καταθέτει ψευδή στοιχεία και ντοκουμέντα, αλλά πως το αυτονόητο το παρουσιάζει όσο πιο μελό γίνεται ώστε να προκαλέσει τη μέγιστη συγκίνηση και ευαισθητοποίηση. Πρόσφατα και με αφορμή το περιστατικό με την μικρή καμηλοπάρδαλη που θανατώθηκε στην Κοπεγχάγη εξέδωσε κατά την γνώμη μου μια από τις πιο ακριβείς επιστολές που εξηγούσαν τους λόγους που εναντιώνεται στα ζωολογικά πάρκα. Ολόκληρη μπορείτε να την διαβάσετε εδώ. Το σημείο στο οποίο στάθηκα και το οποίο μάλλον ήταν η αφορμή για αυτό το ρεπορτάζ:

Το να δείχνεις στα παιδιά ζώα που βαριούνται, έχουν κατάθλιψη και περιφέρονται νευρικά στους περιφραγμένους χώρους τους, δεν προσφέρει καμία απολύτως ενημέρωση για την άγρια ζωή. Σκεφτείτε να πηγαίνατε τα παιδιά σας σε φυλακή, για να τα διδάξετε για την ανθρώπινη συμπεριφορά.

Mαζί με τον Πάρι Ταβιτιάν, βρεθήκαμε πριν λίγες μέρες στα Σπάτα, σε αυτό που στο μυαλό μου είναι ό,τι κοντινότερο σε αιχμαλωσία ζώων στην Ελλάδα: το Αττικό Ζωολογικό Πάρκο.

Ακολουθήσαμε τις οδηγίες οι οποίες προσδιορίζουν ως ιδανικές ώρες για επίσκεψη το πρωί. Είναι οι ώρες που τα ζώα είναι πιο δραστήρια και οι επισκέπτες έχουν την δυνατότητα να τα παρατηρήσουν καλύτερα. Δέκα το πρωί ήμασταν στην είσοδο. Είχε τρομερή υγρασία, πολύ κρύο και συννεφιά. Φτάνοντας στην είσοδο αγοράσαμε δύο εισιτήρια στην τιμή των 18 ευρώ έκαστο τα οποία μας εξασφάλιζαν και πρόσβαση στα Εκπαιδευτικά Προγράμματα Θαλάσσιων Θηλαστικών. " Με τρία ευρώ επιπλέον θα δείτε και τα δελφίνια μας!" μας υπενθύμισε η κοπέλα στη γκισέ. Είχαμε μισή περίπου ώρα για να φτάσουμε στην πισίνα των δελφινιών και αρχίσαμε να βολτάρουμε σαν χαμένοι μέσα στο πάρκο.

Βιβλίο: WE ANIMALS

Οι περισσότεροι από εμάς θεωρούμε τους εαυτούς μας φιλόζωους – λατρεύουμε τα χαριτωμένα και όμορφα κατοικίδιά μας ή τα μαγευτικά άγρια ζώα που μπορεί να δούμε στην αυλή μας, στην τηλεόραση ή σε φωτογραφίες. [...] Είναι δύσκολο να μην αγαπούμε αυτά τα ζώα, αφού τα έχουμε γνωρίσει με πολύ τρυφερό τρόπο – μερικά κάθονται δίπλα μας στον καναπέ ενώ άλλα «ξεπηδούν» από τις οθόνες ή τις σελίδες και «κατοικούν» στην φαντασία μας.

Βιολογική φάρμα, Ισπανία, 2010

Ωστόσο όλα αυτά τα ζώα, αποτελούν μόνο ένα μικρό ποσοστό των ζώων που «μοιράζονται» τη ζωή τους μαζί μας. Πολλά άλλα ζώα, δεν τα βλέπουμε ποτέ – όπως αυτά που παραμένουν έγκλειστα σε κιβώτια ή κλουβιά σε εκτροφεία γούνας ή βιομηχανικές φάρμες και εκείνα που περνούν τη ζωή τους σε κλουβιά όπου βασανίζονται στο όνομα των πειραμάτων για την ιατρική ή για προϊόντα προσωπικής υγιεινής.

Πολική αρκούδα, Ζωολογικός κήπος, Καναδάς, 2005

Ακόμα, άλλα τα βλέπουμε, αλλά οι ζωές τους δεν καταχωρούνται πλήρως στην συνείδηση μας καθώς η παρουσία τους μοιάζει με κάτι παρόμοιο με το παραδοσιακό ή το φυσιολογικό, κάτι που δεν αμφισβητούμε – όπως τα δελφίνια και οι όρκες που εκτελούν άλματα και κόλπα για το κοινό των θαλάσσιων πάρκων ή οι πιγκουίνοι, οι πολικές αρκούδες, τα φίδια ή τα meerkat (=Suricata suricatta, μικρά θηλαστικά που ανήκουν στην οικογένεια mongoos) που μας κοιτάζουν πίσω από το τζάμι ως εκθέματα σε ζωολογικούς κήπους.

Όπως μας λέει η Καναδή φωτορεπόρτερ Jo-Anne McArthur, «είναι το σύνολο των ζώων που βρίσκονται κοντά μας κάθε μέρα» εκείνα που τελικά «παραμένουν αόρατα.» «Είναι φαντάσματα,» λέει. «Είναι ‘παϊδάκια’, ‘δέρμα’, ή η οδοντόκρεμά μας. Τα ζώα που είναι αυτά τα προϊόντα είναι άτομα με ενσυναίσθηση, όχι παϊδάκι αλλά ένα γουρούνι, όχι δέρμα αλλά μία αγελάδα, όχι ένα προϊόν αλλά ένα κουνέλι που χρησιμοποιήθηκε στις δοκιμές». 

 Ακριβώς αυτά τα ζώα – και τη σχέση μας μαζί τους – είναι αυτό που η McArthur καταγράφει τα τελευταία 10 χρόνια στην εργασία της και στο βιβλίο της “We Animals.” [...] Λέει ότι ήθελε ο τίτλος να «καταδείξει το γεγονός ότι είμαστε όλοι το ίδιο, όλοι ενσυναίσθητοι , σε όλους μας αξίζει να βρισκόμαστε εδώ σε αυτόν τον πλανήτη, όλοι μας με τις δικές μας επιθυμίες και στόχους και δικαιώματα», σε μία απόπειρα να μειώσει την απόσταση και τον διαχωρισμό που τόσο συχνά υπάρχει μεταξύ μας. «Αν μπορούσαμε να δούμε και να θυμηθούμε ότι όλοι είμαστε ζώα, ίσως να αρχίζαμε να αντιμετωπίζουμε τους μη ανθρώπινους συγγενείς μας με περισσότερο σεβασμό», αναφέρει. [...]

 Αν και η McArthur έχει γνωρίσει ζώα σε όλο τον κόσμο – εκατοντάδες χιλιάδες, γράφει στο βιβλίο της – μία από τις καθοριστικές στιγμές που έζησε ως φωτορεπόρτερ ήταν στην αρχή της καριέρας της, όταν ακόμη η αγάπη της για τη φωτογραφία εξελισσόταν. Το 1998, επισκέφθηκε έναν ερασιτεχνικό ζωολογικό κήπο με την οικογένειά της και φωτογράφησε ένα γαϊδουράκι, μία εμπειρία που διηγείται στην καταπληκτική εισαγωγή του βιβλίου της. Παρατήρησε το περιβάλλον του ζώου – ένα «γυμνό» κλουβί με φράκτη να το περικυκλώνει, με μια επιγραφή που έγραφε απλά, «Γαϊδούρι». Εκεί συνειδητοποίησε ότι «τίποτα το εκπαιδευτικό δεν είχε η εμπειρία» και ότι «δεν υπήρχε κάποια σχέση με το ζώο» και ότι «το σενάριο ήταν προσβλητικό και για τους δύο». «Αναρωτήθηκα αν κάποιος στα αλήθεια κοιτούσε όλο αυτό ,αν έβλεπε τελικά κάτι. Η χρησιμοποίηση των ζώων από εμάς είναι τόσο πολιτισμικά ριζωμένη , είναι σχεδόν αόρατη. Αλλά όχι για μένα. Και έτσι ξεκίνησα την δουλειά μου, τεκμηριώνοντας την χρήση και την κατάχρηση των ζώων από μας σε όλο τον κόσμο» λέει.

Η McArtur συνεχίζει το έργο της μέρα με τη μέρα και μας λέει ότι πάντα θα εργάζεται στο project «Εμείς τα ζώα». Είναι ένα project που πραγματοποιεί δια μέσου των φωτογραφιών της , αλλά επίσης διαμέσου συνεργασιών με άλλους καλλιτέχνες, σκηνοθέτες (όπως τη Liz Marshall του “Ghosts in Our Machine”), και οργανώσεις υπεράσπισης των ζώων. Το project επίσης έχει ένα εκπαιδευτικό κλάδο που ονομάζεται We Animals Humane Education Program, όπου η McArthur επισκέπτεται σχολεία και κάνει παρουσιάσεις των φωτογραφιών και των ιστοριών που συλλέγει εδώ και χρόνια που πραγματεύονται όχι μόνο τα «αόρατα ζώα των ζωών μας» αλλά επίσης «ιστορίες αγάπης και ελευθερίας». Επιπλέον, υπάρχει ένα νέο βιβλίο στα σκαριά, μας λέει, αν και επί του παρόντος είναι ακόμα στο στάδιο της έρευνας. Τελικά, μέσα από το φωτογραφικό της έργο, αυτό που θέλει είναι να μας καλέσει όλους να κοιτάξουμε πέρα από τους εαυτούς μας.

«Θα ήθελα να ζητήσω από τους ανθρώπους να έχουν το κουράγιο να κοιτάξουν, και να ΔΟΥΝ πραγματικά, και όχι να γυρίσουν το κεφάλι τους από την άλλη".

Πηγές:
1.http://www.onegreenplanet.org/animalsandnature/jo-anne-mcarthurs-new-book-shines-a-heartbreaking-spotlight-on-invisible-animals-photos/
2.http://www.weanimals.org/

All images: Jo-Anne McArthur / We Animals